(Θέμης Καίσαρης)
Στο φινάλε, προτιμάμε να ρίχνουμε τη ματιά μας σ’αυτούς που φοράνε σορτσάκια κι αν πρόκειται να ασχοληθούμε μ’αυτούς που φοράνε κουστούμια, το κάνουμε για τους προπονητές. Στο “παραγοντικό” ελληνικό ποδόσφαιρο, που λέμε “η ομάδα του τάδε” και ο τάδε είναι πάντα πρόεδρος και όχι ο προπονητής, μοιάζουμε να έχουμε ξεχάσει πως όλα ξεκινάνε και τελειώνουν σ’αυτούς που πατάνε το χορτάρι.
Του Πανιωνίου
Πάμε λοιπόν να μιλήσουμε για τον Σάμαρη. Κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης SUPER BALL σχολίασα την εμφάνιση που έκανε στην Κομοτηνή λέγοντας πως για πρώτη φορά είδαμε στον Ολυμπιακό τον Σάμαρη του Πανιωνίου: κόντρα στον Πανθρακικό έκανε για πρώτη φορά με τα ερυθρόλευκα αυτά που έκανε με τα κυανέρυθρα.
Ο Σάμαρης δεν έφτιαξε το όνομά του στην πλατεία χάρις σε τρεξίματα και ανασταλτικό παιχνίδι, παρότι αυτά έχει προσφέρει κυρίως μέχρι τώρα στον Ολυμπιακό, σε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Το παιχνίδι που εκθειάζαμε πέρσι στις κυριακάτικες εκπομπές (όταν βέβαια άρχισε να παίζει, γιατί στις αρχές ήταν εκτός ομάδας) ήταν αυτό με την μπάλα.
Ευχέρεια με την μπάλα, καλές πάσες και με τα δύο πόδια, σουτ εν στάση, καλά στημένα και για να βρουν συμπαίκτη και για απευθείας εκτελέσεις. Το Σαββατοκύριακο η γνωστή υπερβολή των αθλητικών πρωτοσέλιδων τον χαρακτήρισε “Έλληνα Τζέραρντ”. Η αλήθεια είναι πως ανεξαρτήτως της υπερβολής και της μανίας που έχουμε για τέτοια “βαφτίσια”, το παρατσούκλι το κουβαλάει απ’τον Πανιώνιο: έτσι τον συζητούσαμε πέρσι στις κερκίδες της Νέας Σμύρνης (γνωρίζοντας την υπερβολή), παρέα με τον Αλέξη Σπυρόπουλο και άλλους.
Πάμε λοιπόν να μιλήσουμε για τον Σάμαρη. Κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης SUPER BALL σχολίασα την εμφάνιση που έκανε στην Κομοτηνή λέγοντας πως για πρώτη φορά είδαμε στον Ολυμπιακό τον Σάμαρη του Πανιωνίου: κόντρα στον Πανθρακικό έκανε για πρώτη φορά με τα ερυθρόλευκα αυτά που έκανε με τα κυανέρυθρα.
Ο Σάμαρης δεν έφτιαξε το όνομά του στην πλατεία χάρις σε τρεξίματα και ανασταλτικό παιχνίδι, παρότι αυτά έχει προσφέρει κυρίως μέχρι τώρα στον Ολυμπιακό, σε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Το παιχνίδι που εκθειάζαμε πέρσι στις κυριακάτικες εκπομπές (όταν βέβαια άρχισε να παίζει, γιατί στις αρχές ήταν εκτός ομάδας) ήταν αυτό με την μπάλα.
Ευχέρεια με την μπάλα, καλές πάσες και με τα δύο πόδια, σουτ εν στάση, καλά στημένα και για να βρουν συμπαίκτη και για απευθείας εκτελέσεις. Το Σαββατοκύριακο η γνωστή υπερβολή των αθλητικών πρωτοσέλιδων τον χαρακτήρισε “Έλληνα Τζέραρντ”. Η αλήθεια είναι πως ανεξαρτήτως της υπερβολής και της μανίας που έχουμε για τέτοια “βαφτίσια”, το παρατσούκλι το κουβαλάει απ’τον Πανιώνιο: έτσι τον συζητούσαμε πέρσι στις κερκίδες της Νέας Σμύρνης (γνωρίζοντας την υπερβολή), παρέα με τον Αλέξη Σπυρόπουλο και άλλους.
Το θέμα φυσικά δεν είναι η όποια αστεία σύγκριση με τον Τζέραρντ, αλλά το γεγονός πως ο Σάμαρης έβγαλε για πρώτη φορά στον Ολυμπιακό τα βασικά του προσόντα στο χορτάρι. Ασίστ στον Μανωλά από φάουλ για το πρώτο γκολ, απευθείας εκτέλεση με άνεση και σιγουριά για το τρίτο, συνδυασμός και τέλεια συγχρονισμένη ασίστ στον Σαβιόλα για το τέταρτο.
Ναι, προφανώς χαμηλό το εμπόδιο και το επίπεδο του Σαββάτου. Δεν παύει, όμως, να ήταν μια επίδειξη προσόντων και κυρίως μια απόδειξη φόρμας: ο Σάμαρης τα έκανε όλα αυτά με την άνεση και τη σιγουριά του παίκτη που έχει ήδη δώσει τέσσερις μεγάλες μάχες Champions League, έχει παίξει σε δύο νικηφόρα εγχώρια ντέρμπι και πάτησε χορτάρι σε αγώνες που κρίνουν το εισιτήριο για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Αφού πέρασε (άλλοτε με καλούς, άλλοτε με κακούς βαθμούς) τα τεστ που απαιτούσαν απ’αυτόν να κάνει πράγματα που δεν είναι στο άμεσο ρεπερτόριο του, ήταν καιρός να δείξει κι αυτά που τον έκαναν να ξεχωρίσει στη Νέα Σμύρνη. Αυτά που τον κάνουν να ξεχωρίζει κι απ’την παραγωγή κεντρικών μέσων των τελευταίων χρόνων.
Για χρόνια συζητάμε πως δεν παράγουμε κεντρικούς μέσους που να πείθουν πως είναι για το υψηλό επίπεδο κι αυτό έχει αντίκτυπο στην Εθνική ομάδα, που τους έχει ανάγκη. Πορευτήκαμε χωρίς ποτέ να καταφέρουμε να αντικαταστήσουμε τον Ζαγοράκη ή τον Μπασινά, βασιζόμενοι πάντα στο δίδυμο του Κατσουράνη με τον Καραγκούνη. Δεν θα ήταν βέβαια εύκολο να προκύψουν παίκτες σαν κι αυτούς, αφού η κλάση κι η αξία τους ήταν και είναι τεράστιες.
Έτσι, προχωρήσαμε είτε με παίκτες που δεν προσέφεραν ποτέ πολλά και πάντα θα θέλαμε καλύτερους (Φωτάκης), είτε με λύσεις που δίνουν ο,τι έχουν, αλλά μοιάζουν καταδικασμένοι να μαζεύουν γκρίνια, λες και φταίνε που δεν υπάρχουν άλλοι (Τζιόλης). Στην πορεία κερδίσαμε (χάρις στον Βαλβέρδε) μόνο τον Μανιάτη, του οποίου τα τρεξίματα έγιναν υπερπολύτιμα και χάρις σ’αυτά μάθαμε να παραγνωρίζουμε το γεγονός πως ο Μανιάτης μας προσφέρει πολύ λίγα με την μπάλα στα πόδια.
.jpg)
Για να πάμε σε κουβέντες που έχουν νόημα (κι όχι σ’αυτές που εμπλέκουν τον Τζέραρντ), ο Σάμαρης μοιάζει περισσότερο με τον Κατσουράνη. Δεν έχει το σώμα και τα τρεξίματα των Μπασινά-Ζαγοράκη, δεν έχει τα μέτρα με τη μπάλα και τη διαγώνια κίνηση του Καραγκούνη. Δεν θα μπορούσε άλλωστε με ύψος 1.89 να μοιάζει μ’αυτούς.
Η κάθετη, όμως, κίνηση και η ευχέρεια με την μπάλα στα πόδια παραπέμπουν στον Κατσουράνη, που έκανε καριέρα παίζοντας κάθετα όλο το γήπεδο (χωρίς να πατάει και στα άκρα όπως ο Καραγκούνης), με παιχνίδι που δεν είχε κουβάλημα της μπάλας, αλλά γρήγορη και σωστή μεταφορά της. Ο Σάμαρης είναι πιο ψηλός, αλλά μοιάζει να κινείται στους ίδιους χώρους, με την ίδια λογική και το στοίχημα γι’αυτόν είναι να ανεβάσει ακόμα περισσότερο την ανασταλτική του προσφορά.
.jpg)
Ομοιότητα με τον Κατσουράνη έχει και σ’ένα άλλο θέμα. Ο Κατσούρ κι αυτός ξεπετάχτηκε σε χρονιά που είχε μεγάλη διοργάνωση το καλοκαίρι. Δεν είχε συμμετοχή στους αγώνες που μας έστειλαν στην Πορτογαλία, παρότι είχε παίξει σε φιλικά που έγιναν πριν από τα τελευταία ματς με Αρμενία και Β. Ιρλανδία. Όταν πήραμε την πρόκριση για το Euro, ο Ρεχάγκελ συνέχισε να τον καλεί, τον έβαλε στο ημίχρονο της πρεμιέρας με τους Πορτογάλους κι ο Κατσουράνης ξεκίνησε βασικός στα πέντε επόμενα ματς.
Ήταν τότε 24 στα 25, όπως είναι τώρα και ο Σάμαρης. Τότε βέβαια ο Ρεχάγκελ δεν είχε λόγο να βιαστεί να τον βάλει στους προκριματικούς αγώνες, αφού με Ζαγοράκη, Μπασινά, Καραγκούνη είχαμε ήδη τρομερή τριάδα στο κέντρο. Ο Σάντος δεν είχε άλλη επιλογή απ’το να εμπιστευθεί τον Σάμαρη, έστω ως αλλαγή, στους κρίσιμους αγώνες με τη Ρουμανία.
.jpg)
Κι εδώ θα πρέπει να πω πως είναι ωραίο για εσάς απ’έξω να λέτε πως “δεν είναι δυνατόν να μην ξεκινάει βασικός”, αλλά θα πρέπει να ερχόμαστε και λίγο στη θέση του προπονητή. Είναι τεράστια η πίεση αυτών των αγώνων, φάνηκε και στο ξέσπασμα του Σάντος στο φινάλε, αλλά και στις δηλώσεις του μπαρουτοκαπνισμένου Καραγκούνη. Δεν είναι εύκολο σε ματς με τέτοιο διακύβευμα να δοθεί φανέλα βασικού σ’ένα παιδί που αγωνίζεται μόλις μερικούς μήνες σε υψηλό επίπεδο. Σ’αυτά τα ματς πας μ’αυτούς που ξέρεις πως το έχουν ξαναδεί το έργο.
Δεν θα χαθεί ο Σάμαρης αν δεν παίξει βασικός στα μπαράζ, όπως δεν χάθηκε ο Κατσουράνης που δεν είχε παίξει στα προκριματικά που μας έστειλαν στο Euro, αλλά όταν έγινε βασικός δεν έχασε ποτέ ξανά τη θέση του. Δέκα χρόνια μετά, δεν έχει αλλάξει το βασικό ζητούμενο: το θέμα είναι πόσο έτοιμος θα είσαι όταν θα έρθει η ώρα να πάρεις το ρόλο σου. Η βιασύνη δεν έχει κανένα κέρδος, η υπομονή έχει πολλαπλά, τόσο για τις ομάδες, όσο και για τους παίκτες.
Χάρις στον Μίτσελ ο Σάμαρης έγινε βασικός κι αναντικατάστατος στον Ολυμπιακό και κομμάτι της Εθνικής, με όλο το μέλλον μπροστά του, αρκεί να συνεχίσει να βελτιώνει το πακέτο που ήδη έχει. Το σημαντικό είναι πως αποδεικνύει πως είναι έτοιμος. Και σ’αυτό δεν παίζουν ρόλο μόνο τα προσόντα του, σωματικά, τεχνικά, ψυχολογικά.
Έπαιξε και παίζει ακόμα βασικό ρόλο πως δεν είναι 19, 20, 22, αλλά 24 χρόνων. Όπως και ο Μανιάτης (καθόλου τυχαία), έτσι κι ο Σάμαρης είχε προλάβει να κάνει γεμάτες χρονιές με την ομάδα του, να πάθει, να μάθει, να γίνει πρώτα σημεία αναφοράς στο σκαλοπάτι που βρίσκεται και μετά να δοκιμαστεί στο επόμενο, το υψηλότερο. Δεν έκανε άλματα, δεν πέρασε πίστες. Τις πήγε μία-μία.
Τροφή για σκέψη. Για όλους αυτούς που στο παρελθόν “δεν άντεξαν το βάρος” και δεν κάτσαμε να λογαριάσουμε πόσων χρόνων είναι. Και για όλους αυτούς που στο μέλλον θα φωνάζουμε απ’έξω πως πρέπει να αποκτηθούν ή να παίξουν “εδώ και τώρα”, λες και θα πάθουν κακό αν κάνουν τα βήματα πιο αργά.
Πηγή : www.contra.gr