Πολλές φορές στο ποδόσφαιρο το αποτέλεσμα σκεπάζει τα πάντα, αλλά αν δει κανείς τα πράγματα πιο ψύχραιμα φτάνει σε διαπιστώσεις που πολλές φορές είναι εντελώς άσχετες με το τελικό σκορ. Στο Παρίσι λοιπόν κατά την γνώμη μου ο Μίτσελ έκανε το καλύτερό του κοουτσάρισμα μέχρι τώρα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Πολύ σωστό το σκεπτικό κατάρτισης της ενδεκάδας και ακόμα πιο σωστές οι αλλαγές του. Εξαιρετική διαχείριση ενός πολύ δύσκολου ματς. Αυτή η διαχείριση, επί παραδείγματι, ήταν σαφώς καλύτερη από αυτή που είχε κάνει στις Βρυξέλλες, όπου νίκησε με 0-3! Αλλο αν κάποια πράγματα δεν βγήκαν, όπως π.χ. ο Μπονγκ. Αυτό δεν αλλάζει την ορθότητα του αρχικού σκεπτικού να παίξει με δύο παίκτες που θα έχουν πρώτο μέλημα την ανασταλτική λειτουργία στα αριστερά. Πάντα κάποιοι παίκτες δεν θα σου βγουν, δεν γίνεται όλη η ενδεκάδα να κυλάει ρολόι.
Οταν ο Ισπανός έκρινε ότι έπρεπε να κερδίσει σε δημιουργία και κράτημα μπάλας, ορθώς έβαλε μέσα τον Τσόρι. Κι όταν έκρινε ότι πρέπει να ενισχυθεί σε επιθετικότητα, έβαλε μέσα τον Σαβιόλα. Επίσης, όταν είδε ότι δεν «τραβούσε» ο Μπονγκ, γύρισε πίσω εύλογα τον Χολέμπας και έριξε μέσα τον Βάις. Ούτε το φοβήθηκε το ματς ο Μίτσελ, αλλά ούτε και παρέταξε ομάδα «μπάτε σκύλοι αλέστε». Ο Ολυμπιακός στάθηκε καλά επειδή είχε σωστή ισσοροπία του «αμύνομαι» και «επιτίθεμαι». Ούτε υπερέβαλλε στο δεύτερο σκέλος, ούτε υπερέβαλλε στο πρώτο. Κάπως έτσι εξηγείται ότι άντεξε σε μια τέτοια έδρα μέχρι το φινάλε. Βέβαια και οι Παριζιάνοι από την πλευρά τους καταφανώς αιφνιδιάστηκαν σε επίπεδο τακτικής με την αποβολή του Βεράτι και έμοιαζαν αγωνιστικά βραχυκυκλωμένοι, παρά το γεγονός ότι τελικά έβαλε το γκολ σε μια φάση στο φινάλε ο Καβάνι. Αυτό συνέβη αφενός γιατί ο Ολυμπιακός πήρε ακόμα περισσότερο τα πάνω του και τους έπαιξε στα ίσα και αφετέρου επειδή ο Μπλαν ήταν σε πολύ κακή βραδιά. Η είσοδος του Ραμπιό ήταν σωστή αλλά η έξοδος του Λαβέτσι πέρα για πέρα λανθασμένη. Ο Λαβέτσι ήταν μακράν ο πιο δραστήριος παίκτης τους σε όλο το πρώτο μέρος και η αντικατάστασή του ήταν εκτός λογικής.
Ο Μπλαν μπορούσε να βγάλει οποιονδήποτε άλλον, που λέει ο λόγος, εκτός από αυτόν. Μια άλλη ανορθογραφία του Μπλαν είναι ότι από την αρχή της σεζόν δεν έχει μπορέσει να βρει ένα σχήμα της προκοπής για να χωρέσει μαζί Ιμπραϊμοβιτς και Καβάνι χωρίς να «ευνουχίζει» κάποιον από τους δύο. Το «Καβάνι ακραίος χαφ εξτρέμ» ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Το ποιος είναι ο εκτελεστής Καβάνι φάνηκε στο φινάλε, όταν μετά την έξοδο του Ιμπραϊμοβιτς ο Ουρουγουανός πήγε στην φυσική του θέση, στην κορυφή. Εννοείται ότι πρέπει να παίζουν και οι δύο. Αλλά ο Μπλαν φαίνεται ότι δεν το δουλεύει καθόλου το πράγμα. Δεν επιχειρεί το 4-4-2 με τους δύο μαζί μπροστά. Αρνείται επίσης το 4-2-3-1 με τον Ιμπρα πίσω από τον Καβάνι (άλλωστε και τώρα ο Σουηδός από μόνος του γυρνάει πίσω για να κάνει τον πλέι μέικερ). Ακόμα και το πιο «extreme» 3-5-2 της Γιούβε θα μπορούσε να δοκιμάσει για να τους έχει και τους δύο σταρ μαζί μπροστά. Κι όμως αυτός επιμένει πεισματικά σε αυτό το ιδιότυπο 4-3-3 που στέλνει τον Καβάνι στο πυρ το εξώτερον. Πού θέλουμε να καταλήξουμε; Στο συμπέρασμα ότι παρά την νίκη της Παρί επί του πολύ μαχητικού και αξιόλογου Ολυμπιακού, στην πραγματικότητα στην μάχη των πάγκων το αποτέλεσμα ήταν το ακριβώς αντίστροφο. Ο Μίτσελ ήταν υπέρτερος του Μπλαν. Τόσο απλά, τόσο κατανοητά.
Οταν ο Ισπανός έκρινε ότι έπρεπε να κερδίσει σε δημιουργία και κράτημα μπάλας, ορθώς έβαλε μέσα τον Τσόρι. Κι όταν έκρινε ότι πρέπει να ενισχυθεί σε επιθετικότητα, έβαλε μέσα τον Σαβιόλα. Επίσης, όταν είδε ότι δεν «τραβούσε» ο Μπονγκ, γύρισε πίσω εύλογα τον Χολέμπας και έριξε μέσα τον Βάις. Ούτε το φοβήθηκε το ματς ο Μίτσελ, αλλά ούτε και παρέταξε ομάδα «μπάτε σκύλοι αλέστε». Ο Ολυμπιακός στάθηκε καλά επειδή είχε σωστή ισσοροπία του «αμύνομαι» και «επιτίθεμαι». Ούτε υπερέβαλλε στο δεύτερο σκέλος, ούτε υπερέβαλλε στο πρώτο. Κάπως έτσι εξηγείται ότι άντεξε σε μια τέτοια έδρα μέχρι το φινάλε. Βέβαια και οι Παριζιάνοι από την πλευρά τους καταφανώς αιφνιδιάστηκαν σε επίπεδο τακτικής με την αποβολή του Βεράτι και έμοιαζαν αγωνιστικά βραχυκυκλωμένοι, παρά το γεγονός ότι τελικά έβαλε το γκολ σε μια φάση στο φινάλε ο Καβάνι. Αυτό συνέβη αφενός γιατί ο Ολυμπιακός πήρε ακόμα περισσότερο τα πάνω του και τους έπαιξε στα ίσα και αφετέρου επειδή ο Μπλαν ήταν σε πολύ κακή βραδιά. Η είσοδος του Ραμπιό ήταν σωστή αλλά η έξοδος του Λαβέτσι πέρα για πέρα λανθασμένη. Ο Λαβέτσι ήταν μακράν ο πιο δραστήριος παίκτης τους σε όλο το πρώτο μέρος και η αντικατάστασή του ήταν εκτός λογικής.
Ο Μπλαν μπορούσε να βγάλει οποιονδήποτε άλλον, που λέει ο λόγος, εκτός από αυτόν. Μια άλλη ανορθογραφία του Μπλαν είναι ότι από την αρχή της σεζόν δεν έχει μπορέσει να βρει ένα σχήμα της προκοπής για να χωρέσει μαζί Ιμπραϊμοβιτς και Καβάνι χωρίς να «ευνουχίζει» κάποιον από τους δύο. Το «Καβάνι ακραίος χαφ εξτρέμ» ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Το ποιος είναι ο εκτελεστής Καβάνι φάνηκε στο φινάλε, όταν μετά την έξοδο του Ιμπραϊμοβιτς ο Ουρουγουανός πήγε στην φυσική του θέση, στην κορυφή. Εννοείται ότι πρέπει να παίζουν και οι δύο. Αλλά ο Μπλαν φαίνεται ότι δεν το δουλεύει καθόλου το πράγμα. Δεν επιχειρεί το 4-4-2 με τους δύο μαζί μπροστά. Αρνείται επίσης το 4-2-3-1 με τον Ιμπρα πίσω από τον Καβάνι (άλλωστε και τώρα ο Σουηδός από μόνος του γυρνάει πίσω για να κάνει τον πλέι μέικερ). Ακόμα και το πιο «extreme» 3-5-2 της Γιούβε θα μπορούσε να δοκιμάσει για να τους έχει και τους δύο σταρ μαζί μπροστά. Κι όμως αυτός επιμένει πεισματικά σε αυτό το ιδιότυπο 4-3-3 που στέλνει τον Καβάνι στο πυρ το εξώτερον. Πού θέλουμε να καταλήξουμε; Στο συμπέρασμα ότι παρά την νίκη της Παρί επί του πολύ μαχητικού και αξιόλογου Ολυμπιακού, στην πραγματικότητα στην μάχη των πάγκων το αποτέλεσμα ήταν το ακριβώς αντίστροφο. Ο Μίτσελ ήταν υπέρτερος του Μπλαν. Τόσο απλά, τόσο κατανοητά.
Πηγή: www.sportday.gr