"Είναι απαράδεκτο στο 90' να τρως γκολ με πάσα από το κέντρο και τον επιθετικό να βγαίνει τετ α τετ πριν καν μπει στην περιοχή. Αν τώρα κάποιοι ισχυριστούν ότι σ’ εκείνο το σημείο κυνηγάς τη νίκη-πρόκριση, θα πω ότι ναι μεν την κυνηγάς, αλλά με λογική και με επίγνωση των δυνατοτήτων σου".
Δυστυχώς το χθεσινό παιχνίδι έκανε περισσότερο ζημιά παρά καλό στην ομάδα, αν και βρεθήκαμε μια ανάσα από το να πάρουμε την ισοπαλία. Πριν τρεις ημέρες είχα γράψει ένα κείμενο με σκοπό να προσγειώσουμε λίγο τις προσδοκίες μας, αλλά και να ξανασκεφτούμε τις δυνατότητες της ομάδας στο υψηλό επίπεδο. Χθες νομίζω πήραμε αρκετές απαντήσεις. Δεν θα σχολιάσω σήμερα το παιχνίδι και την απόδοση των παικτών (άλλωστε τέτοια σχόλια θα έχετε διαβάσει αρκετά από το πρωί) επιγραμματικά μόνο θα αναφερθώ σε κάποια σημεία που αποτελούν τροφή για σκέψη.
Για να διευκρινίσω, πάντως, το σκεπτικό του τίτλου θα πω ότι σαφώς και είναι κρίμα να χάνεις στο 90', όμως δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε ότι παίζαμε 35 λεπτά με παίκτη παραπάνω (βγάζω τα 10 λεπτά μετά τον τραυματισμό του Μήτρογλου), βάλαμε γκολ-οφσάιντ και δεν δημιουργήσαμε κάποια άλλη αξιόλογη φάση στο β' μέρος. Άρα δεν τίθεται θέμα αδικίας, παρά μόνο πίκρας. Γιατί το ματς στη Γαλλία μας έκανε ζημιά:
- Το προφανές είναι ότι δεν πήραμε τίποτα βαθμολογικά
- Η ψυχολογία όταν χάνεις στο 90' καταρρακώνεται
- Δεν εκμεταλλευτήκαμε τελικά το αριθμητικό πλεονέκτημα και το γκολ οφσάιντ που μέτρησε (δεν έχει ξαναγίνει αυτό υπέρ μας στα χρονικά του Champions League)
- Χάσαμε τον Μήτρογλου για το πιο κρίσιμο παιχνίδι της σεζόν
- Ανεβάζοντας πρόωρα τα περισσότερα ΜΜΕ (μετά την αγχωτική νίκη με την Μπενφίκα) τον πήχη των προσδοκιών για πρόκριση, και μετά τη χθεσινή ήττα όπως ήρθε, φοβάμαι ότι το άγχος θα βαρύνει την ομάδα.
Φίλοι μου, όπως προείπα, το θέμα είναι τι ανάλυση κάνει ο καθένας. Εγώ βλέπω ότι σε όλα τα παιχνίδια, με εξαίρεση αυτό της Λισσαβώνας (που παίξαμε έξυπνα, αλλά και ο αντίπαλος δεν είχε στηθεί σωστά στο κέντρο) και το α' ημίχρονο με την Παρί στο Καραϊσκάκη, η ομάδα δεν μπορούσε να κρατήσει μπάλα, να ρίξει το ρυθμό, να δώσει ανάσες στην άμυνα και να παράξει φάσεις από παιχνίδι κατοχής. Αυτή η διαπίστωση δεν έχει να κάνει με την δουλειά του Μίτσελ, αλλά με το ρόστερ.
Δυστυχώς, αν και έγιναν πολλά βήματα προόδου φέτος το καλοκαίρι, ατυχήσαμε στο αμυντικό χαφ, αφού ο Εντινγκά δεν είναι ο παίκτης που χρειαζόμασταν (αργός και χωρίς αξιόλογη κυκλοφορία μπάλας) ενώ δεν πήραμε τελικά και δεκάρι. Με δύο παίκτες επιπέδου συν το Σάμαρη ή το Μασάντο σαν οκτάρια πιστεύω ότι η εικόνα μας θα ήταν σαφώς καλύτερη. Σε όποια διοργάνωση κι αν προχωρήσουμε τον Φεβρουάριο θεωρώ ότι οι ιθύνοντες πρέπει να κάνουν το χρέος τους, ώστε να δοθεί η ευκαιρία στην ομάδα να διεκδικήσει το κάτι παραπάνω.
Θα ήθελα να πω κάποια πράγματα για τον Μίτσελ. Κατ’ αρχάς η λογική που είχε στην κατάρτιση της ενδεκάδας μου άρεσε. Θέλησε να θωρακίσει τα άκρα με Μπονγκ-Χολέμπας και Σαλίνο-Κάμπελ και έβαλε τον Φουστέρ στη φυσική του θέση για να πρεσάρει τους αντιπάλους και να τροφοδοτεί τον Μήτρογλου με κάθετες πάσες. Δυστυχώς με τον Μπονγκ ατύχησε και σωστά τον άλλαξε με τον Βάις για να δώσει επιθετικό τόνο στην ενδεκάδα, αφού ήμασταν πίσω στο σκορ. Αμέσως μετά ήρθε η αποβολή οπότε και οι Γάλλοι έδωσαν μέτρα στον Ολυμπιακό και έτσι ακυρώθηκε η είσοδος του Βάις, που ήθελε ανοικτούς χώρους.
Η αλλαγή του Σαλίνο δεν με βρήκε σύμφωνο, επειδή ο Βραζιλιάνος ήταν εκπληκτικός στο α' μέρος και εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι ο Μανιάτης δεν βοήθησε στη συγκεκριμένη θέση. Ο Τσόρι σωστά μπήκε για να βοηθήσει στη κυκλοφορία, ασχέτως αν τελικά δεν κατάφερε τίποτα σπουδαίο. Τέλος ο Σαβιόλα μπήκε στη θέση του Κάμπελ για να τονώσει την επίθεση και να βοηθήσει τον Μήτρογλου, άρα ήταν μία κίνηση με λογική. Αυτό που θα ήθελα να είχε προλάβει ο Μίτσελ ήταν το γκολ του Καβάνι.
Η ομάδα, μετά τον τραυματισμό του Μήτρογλου, έπρεπε να παίξει πιο έξυπνα και να μην αφήσει κενούς χώρους στον υψηλόσωμο φορ, πολύ περισσότερο δεν όταν είχαν βγει έξω Ίμπρα και Λαβέτσι. Είναι απαράδεκτο στο 90' να τρως γκολ με πάσα από το κέντρο και τον επιθετικό να βγαίνει τετ α τετ πριν καν μπει στην περιοχή. Εκεί νομίζω ότι όντως "βγάλαμε τα πόδια έξω από το πάπλωμα" όπως φοβόμουν στο προηγούμενο άρθρο.
Αν τώρα κάποιοι ισχυριστούν ότι σ’ εκείνο το σημείο κυνηγάς τη νίκη-πρόκριση, θα πω ότι ναι μεν την κυνηγάς, αλλά με ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ ΣΟΥ. Το να βγεις μπροστά χωρίς σχέδιο έχοντας ένα αντίπαλο που δε χαρίζει κάστανα, είναι πιθανό να το πληρώσεις, όπως και έγινε.
Επίσης θα ήθελα να πω ότι η ισοπαλία θα είχε όφελος για την ομάδα για τρεις λόγους: Σε περίπτωση που την τελευταία αγωνιστική η Μπενφίκα έφερνε ισοπαλία με την Παρί θα μπορούσαμε κι εμείς να φέρουμε το ίδιο αποτέλεσμα με τους Βέλγους και να πάρουμε την πρόκριση. Επίσης κάθε βαθμός δίνει χρήμα στην ομάδα και πόντους στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον Ολυμπιακό. Τέλος θα μέναμε για πρώτη φορά στην ιστορία μας αήττητοι σε όλα τα εκτός έδρας ματς του ομίλου.
Κλείνοντας θα γράψω ότι και στο τελευταίο κείμενό μου. Δεν πρέπει το χθεσινό παιχνίδι να μας αποπροσανατολίσει ή να μας απογοητεύσει. Ας κρατήσουμε τα θετικά και ας επικεντρωθούμε στο πολύ δύσκολο παιχνίδι (για πολλούς λόγους) με την Άντερλεχτ. Αν παίξουμε με πίστη και σχέδιο, στο τέλος θα πανηγυρίσουμε μία μεγάλη πρόκριση που την αξίζουμε για τη συνολική προσπάθειά μας.
Υ.Γ Κλείνοντας και για να ελαφρύνω το κλίμα: Ο χθεσινός σπίκερ μου είναι συμπαθής και είναι γαύρος, όμως αυτό που είπε στο 30ο δευτερόλεπτο του παιχνιδιού ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ: "Η Παρί ψάχνει να βρει διαδρόμους, αλλά μέχρι στιγμής ο Ολυμπιακός αμύνεται σωστά"...
Πηγή : www.redplanet.gr