"Από την χθεσινή ήττα δεν μπορώ να πω ότι είμαι δυσαρεστημένος μιας και γνωρίζω με ποιον αντίπαλο παίζαμε. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι και χαρούμενος και παράλληλα ονειρεύομαι ο Θρύλος να κάνει τέτοιες νίκες όπως η Βασιλεία και ο Άγιαξ"
Ανάμεικτα συναισθήματα μου προκάλεσε το ματς. Παίξαμε απέναντι σε μια φουριόζα Παρί που από την αρχή φάνηκε ότι ήθελε να καθαρίσει το ματς με Καβάνι, Ίμπρα και Λαβέτσι. Εμείς ξεκινήσαμε με μια λογική ενδεκάδα δεδομένου του ματς με τον Φουστέρ στον άξονα και τον Κάμπελ και Χολέβα στα άκρα, πράγμα που έδειχνε ότι θα πάμε πιο συντηρητικά σε σχέση με προηγούμενα ματς. Φάγαμε γκολ μόλις στο 7' από χαζό λάθος του Μπονγκ που πέρασε η μπάλα κάτω από τα πόδια του. Είχε χάσει βέβαια τελείως ο Σιόβας τον Ζλάταν και αυτός ανενόχλητος σκόραρε. Φθηνό γκολ για μένα αλλά δεν ήταν κόντρα στην ροή.
Συνεχίστηκε η πίεση της Παρί αλλά ήμασταν αποτελεσματικοί στην άμυνα και ουσιαστικά πέρα από 1-2 φάσεις δεν απειληθήκαμε ιδιαίτερα. Αντίθετα εμείς, παρά την πλήρως χαμένη κατοχή(71-29%) μπορέσαμε να φανούμε απειλητικοί ειδικά σε 2 περιπτώσεις με τον Μήτρογλου και κερδίσαμε και 5 κόρνερ έναντι κανενός της Παρί .Είχαμε και περίσσοτερες τελικές στο ημίχρονο (4-7 υπέρ μας) Πάντως οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια αλλά και να την λέγανε πέρα από τις τελικές σε ένα ματς παίζει ρόλο και η κατοχή και ειδικά όταν αυτή την έχεις χάσει τελείως, δεν γίνεται να λες ότι σε αδικεί το αποτέλεσμα. Έτσι λοιπόν το 1-0 σαν αποτέλεσμα ημιχρόνου ήταν φυσιολογικό.
Και εκεί που ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο και περιμένεις πάνω-κάτω το ίδιο έργο με την ελπίδα βέβαια να κρατήσεις περισσότερο μπάλα, έρχεται μία αποβολή για την Παρί στο 47’. Αυτομάτως λοιπόν όλοι μας, αποκτήσαμε ελπίδες για κάτι πολύ καλό. Καλύτερο δώρο δεν μπορούσε να μας δοθεί. Αποκτήσαμε και την κατοχή αλλά και την ευκαιρία να παίξουμε πολύ επιθετικά που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν μεγάλο ρίσκο για διασυρμό. Πέρα λοιπόν από την είσοδο του Βάις(δεν έπαιξε καλά πάλι και αρχίζω να ανησυχώ) αντί του κακού Μπονγκ, στο 56' έβαλε σωστά μεν τον Ντομίνγκεζ(ο οποίος έπαιξε πολύ καλά) αλλά κακώς έβγαλε τον Σαλίνο. Ο τυπάς ήταν φοβερός όσο αγωνίστηκε και χάρη σε αυτόν κρατάγαμε καλά στο πρώτο ημίχρονο.
Ο Μανιάτης έπρεπε να βγει, ή ο Σάμαρης που έκανε άρκετα λαθάκια στο ματς. Τέλοσπαντων, πιέσαμε και πήραμε αρκετά μέτρα στο γήπεδο. Καταφέραμε να τους εκνευρίσουμε και αυτό φάνηκε από τα μαρκαρίσματα τους αλλά και από τις γκριμάτσες τους. Το μαρκάρισμα του Ματουιντί στον Βάις ήταν για κόκκινη αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαι παραπονεμένος από τον διαιτητή, ίσα ίσα μια χαρά διαιτησία είχαμε σε σχέση με προηγούμενα χρόνια με τέτοιους αντιπάλους. Δεν καταφέρναμε όμως να κάνουμε ουσιαστικές ευκαιρίες και παίρναγε η ώρα. Τελικά το βάλαμε με σκόρερ πάλι τον Μανωλά! Είναι να μην πάρει φόρα ο Κωστάκης. Μ’ αρέσει έτσι όπως πανηγυρίζει ο μπαγάσας. Ήταν όμως σε θέση off side ο Ντομίνγκεζ, άλλος ένας λόγος που δεν έχω κανένα παράπονο από την διαιτησία. Πάντως ήταν γρήγορη η φάση, συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Εδώ η Γαλλία με την Ουκρανία έβαλε γκολ με 5 μέτρα off side τον Μπενζεμά.
Κι εκεί που λες ότι πάμε ακόμα και για το διπλό, έρχεται ο τραυματισμός του Μήτρογλου. Είχαμε ήδη συμπληρώσει τις 3 αλλαγές και δεν μπορούσε να αντικατασταθεί. Την ισοπαλία όμως την είχαμε στο χέρι μας και κρατάγαμε πολύ ώρα την μπάλα, πράγμα που αν κάποιος άνοιγε την τηλεόραση του σε εκείνο το σημείο και έβλεπε αυτό το θέαμα με το σκορ 1-1 θα έμενε με το στόμα ανοιχτό.Τα παιχνίδια όμως τελειώνουν στο 90’ και τελικά το φάγαμε. Το γκολ φυσικά και φέρνει την σφραγίδα του παιχταρά Καβάνι, αλλά γνώμη μου είναι ότι ο Μανιάτης θα μπορούσε να αντιδράσει καλύτερα από το να σηκώσει το χέρι για να ζητήσει off side..Εκεί ίσως ο Σαλίνο να τα κατάφερνε καλύτερα. Αλλά με τα ‘’ίσως’’ και τα ‘’αμα’’ δεν πάμε πουθενά. Χάσαμε ένα ματς, στο οποίο έτσι όπως εξελίχθηκε και με την αποβολή θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο. Είχαμε τελικες 9-11 υπέρ μας, τα κόρνερ 2-8 επίσης υπέρ μας και την κατοχή την κατεβάσαμε στο 56-44%. Όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν άδικο το αποτέλεσμα όπως πχ με την Μπενφίκα στο Ντα Λουζ. Η Παρί όσο έπαιζε με 11 είχε το πάνω χέρι αλλά ακόμα και όταν ήταν με 10 δεν μας άφησε να την απειλήσουμε όσο θα θέλαμε.
Αυτό το αποτέλεσμα μας στενοχώρησε έτσι όπως ήρθε αλλά βλέπω την συνέχεια με πολύ αισιοδοξία. (Ούτως ή άλλως έτσι όπως εξελίχθηκε το άλλο ματς και ισοπαλία να φέρναμε πάλι το ίδιο θα ήτανε. Θα θέλαμε την νίκη την τελευταία αγωνιστική.) Βλέπουμε ομάδες όπως η Λεβερκούζεν να τρώει 5 από την Μάντσεστερ στην έδρα της... Δεν είναι λίγο λοιπόν να φεύγουμε με το 2-1 στο ‘’Παρκ ντε Πρενς’’. Όλα χρειάζονται ένα μέτρο και όπως σωστά είχε γράψει στο άρθρο του ο Δημήτρης1974 δεν έχουμε γίνει Μπάρτσα για να στενοχωριόμαστε που δεν κερδίσαμε ενάντια σε ομάδα όπως η Παρί στην έδρα της. Αλλά όμως επειδή βλέπουμε και μια Βασιλεία να κερδίζει μέσα-έξω την Τσέλσι (και μάλιστα η Βασιλεία τα τελευταία χρόνια έχει κάνει ματσάρες και εναντίον της Μάντσεστερ και της Τότεναμ) και έναν Άγιαξ να κερδίζει την Μπαρτσελόνα με 10 σε όλο το β’ ημίχρονο, καλό είναι να ξεφεύγουμε λίγο από την ηττοπάθεια και να μην θεωρούμε τα ματς με μεγάλες ομάδες από την αρχή χαμένα.
Και βγάζω το καπέλο στον Μίτσελ που προσπαθεί να εμφυσήσει αυτήν την νοοτροπία στην ομάδα εντός και εκτός γηπέδου! Από την χθεσινή ήττα δεν μπορώ να πω ότι είμαι δυσαρεστημένος μιας και γνωρίζω με ποιον αντίπαλο παίζαμε. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι και χαρούμενος και παράλληλα ονειρεύομαι ο Θρύλος να κάνει τέτοιες νίκες όπως η Βασιλεία και ο Άγιαξ. Τρόποι για να σταθείς στην Ευρώπη υπάρχουν, χωρίς να σκάσεις τα πολλά χρήματα. Και τα παραδείγματα δεν είναι λίγα. Θέληση λοιπόν να έχουμε και μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Ήδη μέχρι στιγμής τα πάμε πολύ καλά (και μάλιστα σε σχέση με προηγούμενες χρονιές που τσιμπάγαμε κάτι 4αρες είναι εμφανής η πρόοδος) αλλά μπορούμε κι άλλο να ανέβουμε!
Ανάμεικτα συναισθήματα μου προκάλεσε το ματς. Παίξαμε απέναντι σε μια φουριόζα Παρί που από την αρχή φάνηκε ότι ήθελε να καθαρίσει το ματς με Καβάνι, Ίμπρα και Λαβέτσι. Εμείς ξεκινήσαμε με μια λογική ενδεκάδα δεδομένου του ματς με τον Φουστέρ στον άξονα και τον Κάμπελ και Χολέβα στα άκρα, πράγμα που έδειχνε ότι θα πάμε πιο συντηρητικά σε σχέση με προηγούμενα ματς. Φάγαμε γκολ μόλις στο 7' από χαζό λάθος του Μπονγκ που πέρασε η μπάλα κάτω από τα πόδια του. Είχε χάσει βέβαια τελείως ο Σιόβας τον Ζλάταν και αυτός ανενόχλητος σκόραρε. Φθηνό γκολ για μένα αλλά δεν ήταν κόντρα στην ροή.
Συνεχίστηκε η πίεση της Παρί αλλά ήμασταν αποτελεσματικοί στην άμυνα και ουσιαστικά πέρα από 1-2 φάσεις δεν απειληθήκαμε ιδιαίτερα. Αντίθετα εμείς, παρά την πλήρως χαμένη κατοχή(71-29%) μπορέσαμε να φανούμε απειλητικοί ειδικά σε 2 περιπτώσεις με τον Μήτρογλου και κερδίσαμε και 5 κόρνερ έναντι κανενός της Παρί .Είχαμε και περίσσοτερες τελικές στο ημίχρονο (4-7 υπέρ μας) Πάντως οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια αλλά και να την λέγανε πέρα από τις τελικές σε ένα ματς παίζει ρόλο και η κατοχή και ειδικά όταν αυτή την έχεις χάσει τελείως, δεν γίνεται να λες ότι σε αδικεί το αποτέλεσμα. Έτσι λοιπόν το 1-0 σαν αποτέλεσμα ημιχρόνου ήταν φυσιολογικό.
Και εκεί που ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο και περιμένεις πάνω-κάτω το ίδιο έργο με την ελπίδα βέβαια να κρατήσεις περισσότερο μπάλα, έρχεται μία αποβολή για την Παρί στο 47’. Αυτομάτως λοιπόν όλοι μας, αποκτήσαμε ελπίδες για κάτι πολύ καλό. Καλύτερο δώρο δεν μπορούσε να μας δοθεί. Αποκτήσαμε και την κατοχή αλλά και την ευκαιρία να παίξουμε πολύ επιθετικά που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν μεγάλο ρίσκο για διασυρμό. Πέρα λοιπόν από την είσοδο του Βάις(δεν έπαιξε καλά πάλι και αρχίζω να ανησυχώ) αντί του κακού Μπονγκ, στο 56' έβαλε σωστά μεν τον Ντομίνγκεζ(ο οποίος έπαιξε πολύ καλά) αλλά κακώς έβγαλε τον Σαλίνο. Ο τυπάς ήταν φοβερός όσο αγωνίστηκε και χάρη σε αυτόν κρατάγαμε καλά στο πρώτο ημίχρονο.
Ο Μανιάτης έπρεπε να βγει, ή ο Σάμαρης που έκανε άρκετα λαθάκια στο ματς. Τέλοσπαντων, πιέσαμε και πήραμε αρκετά μέτρα στο γήπεδο. Καταφέραμε να τους εκνευρίσουμε και αυτό φάνηκε από τα μαρκαρίσματα τους αλλά και από τις γκριμάτσες τους. Το μαρκάρισμα του Ματουιντί στον Βάις ήταν για κόκκινη αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαι παραπονεμένος από τον διαιτητή, ίσα ίσα μια χαρά διαιτησία είχαμε σε σχέση με προηγούμενα χρόνια με τέτοιους αντιπάλους. Δεν καταφέρναμε όμως να κάνουμε ουσιαστικές ευκαιρίες και παίρναγε η ώρα. Τελικά το βάλαμε με σκόρερ πάλι τον Μανωλά! Είναι να μην πάρει φόρα ο Κωστάκης. Μ’ αρέσει έτσι όπως πανηγυρίζει ο μπαγάσας. Ήταν όμως σε θέση off side ο Ντομίνγκεζ, άλλος ένας λόγος που δεν έχω κανένα παράπονο από την διαιτησία. Πάντως ήταν γρήγορη η φάση, συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Εδώ η Γαλλία με την Ουκρανία έβαλε γκολ με 5 μέτρα off side τον Μπενζεμά.
Κι εκεί που λες ότι πάμε ακόμα και για το διπλό, έρχεται ο τραυματισμός του Μήτρογλου. Είχαμε ήδη συμπληρώσει τις 3 αλλαγές και δεν μπορούσε να αντικατασταθεί. Την ισοπαλία όμως την είχαμε στο χέρι μας και κρατάγαμε πολύ ώρα την μπάλα, πράγμα που αν κάποιος άνοιγε την τηλεόραση του σε εκείνο το σημείο και έβλεπε αυτό το θέαμα με το σκορ 1-1 θα έμενε με το στόμα ανοιχτό.Τα παιχνίδια όμως τελειώνουν στο 90’ και τελικά το φάγαμε. Το γκολ φυσικά και φέρνει την σφραγίδα του παιχταρά Καβάνι, αλλά γνώμη μου είναι ότι ο Μανιάτης θα μπορούσε να αντιδράσει καλύτερα από το να σηκώσει το χέρι για να ζητήσει off side..Εκεί ίσως ο Σαλίνο να τα κατάφερνε καλύτερα. Αλλά με τα ‘’ίσως’’ και τα ‘’αμα’’ δεν πάμε πουθενά. Χάσαμε ένα ματς, στο οποίο έτσι όπως εξελίχθηκε και με την αποβολή θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο. Είχαμε τελικες 9-11 υπέρ μας, τα κόρνερ 2-8 επίσης υπέρ μας και την κατοχή την κατεβάσαμε στο 56-44%. Όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν άδικο το αποτέλεσμα όπως πχ με την Μπενφίκα στο Ντα Λουζ. Η Παρί όσο έπαιζε με 11 είχε το πάνω χέρι αλλά ακόμα και όταν ήταν με 10 δεν μας άφησε να την απειλήσουμε όσο θα θέλαμε.
Αυτό το αποτέλεσμα μας στενοχώρησε έτσι όπως ήρθε αλλά βλέπω την συνέχεια με πολύ αισιοδοξία. (Ούτως ή άλλως έτσι όπως εξελίχθηκε το άλλο ματς και ισοπαλία να φέρναμε πάλι το ίδιο θα ήτανε. Θα θέλαμε την νίκη την τελευταία αγωνιστική.) Βλέπουμε ομάδες όπως η Λεβερκούζεν να τρώει 5 από την Μάντσεστερ στην έδρα της... Δεν είναι λίγο λοιπόν να φεύγουμε με το 2-1 στο ‘’Παρκ ντε Πρενς’’. Όλα χρειάζονται ένα μέτρο και όπως σωστά είχε γράψει στο άρθρο του ο Δημήτρης1974 δεν έχουμε γίνει Μπάρτσα για να στενοχωριόμαστε που δεν κερδίσαμε ενάντια σε ομάδα όπως η Παρί στην έδρα της. Αλλά όμως επειδή βλέπουμε και μια Βασιλεία να κερδίζει μέσα-έξω την Τσέλσι (και μάλιστα η Βασιλεία τα τελευταία χρόνια έχει κάνει ματσάρες και εναντίον της Μάντσεστερ και της Τότεναμ) και έναν Άγιαξ να κερδίζει την Μπαρτσελόνα με 10 σε όλο το β’ ημίχρονο, καλό είναι να ξεφεύγουμε λίγο από την ηττοπάθεια και να μην θεωρούμε τα ματς με μεγάλες ομάδες από την αρχή χαμένα.
Και βγάζω το καπέλο στον Μίτσελ που προσπαθεί να εμφυσήσει αυτήν την νοοτροπία στην ομάδα εντός και εκτός γηπέδου! Από την χθεσινή ήττα δεν μπορώ να πω ότι είμαι δυσαρεστημένος μιας και γνωρίζω με ποιον αντίπαλο παίζαμε. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι και χαρούμενος και παράλληλα ονειρεύομαι ο Θρύλος να κάνει τέτοιες νίκες όπως η Βασιλεία και ο Άγιαξ. Τρόποι για να σταθείς στην Ευρώπη υπάρχουν, χωρίς να σκάσεις τα πολλά χρήματα. Και τα παραδείγματα δεν είναι λίγα. Θέληση λοιπόν να έχουμε και μπορούμε να καταφέρουμε πολλά. Ήδη μέχρι στιγμής τα πάμε πολύ καλά (και μάλιστα σε σχέση με προηγούμενες χρονιές που τσιμπάγαμε κάτι 4αρες είναι εμφανής η πρόοδος) αλλά μπορούμε κι άλλο να ανέβουμε!
Πηγή: www.redplanet.gr