ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑΝ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η ομάδα των συνταγματαρχών και ο Θρύλος του λαού
Από τον Μπούκοβι στον Ρομαίν Αργυρούδη και τον Συνετόπουλο που χθες «έφυγε»
Ο θάνατος ενός μεγάλου «ερυθρόλευκου» ποδοσφαιριστή, του Τάκη Συνετόπουλου, μου ανασύρει, φίλες και φίλοι ΓΑΥΡΟΙ, μνήμες από το ένδοξο παρελθόν του Θρύλου, της ιστορικής ομάδας του Νίκου Γουλανδρή την τριετία 1972-1975, οι οποίες συμπληρώνονται εντελώς συμπτωματικά από μία μοναδική και από βάθους καρδιάς συνέντευξη που παραχώρησε ο Ρομαίν Αργυρούδης στην εφημερίδα «Sportday».Δεν ξέρω αν πράγματι ήταν έτσι ή αν φαίνεται σε μένα εκείνο το παρελθόν τόσο μαγικό, αφού ήμουν μικρό παιδί τότε που πρωτοπήγαινα στο Καραϊσκάκη. Και οι στιγμές εκείνες έχουν μείνει ανεξίτηλες έως σήμερα στη μνήμη μου. Και ήταν στιγμές σημαντικές για όλους εμάς τους μικρούς ΓΑΥΡΟΥΣ, που παιδιά τότε, ευάλωτα, που μπορούσαν να επηρεαστούν από τις συνθήκες που επικρατούσαν, εκείνος ο Ολυμπιακός μας έδινε δύναμη και στήριγμα απέναντι στη θρασύτατη ενίσχυση του Παναθηναϊκού από τη χούντα των συνταγματαρχών.
Διότι αν δεν υπήρχε η ομαδάρα του Αργυρούδη, του Βιέρα, του Υβ, του Σιώκου, του Γκλέζου, του Δεληκάρη, του Συνετόπουλου, οι βαλίτσες του Ασλανίδη κατ’ εντολή του δικτάτορα Παπαδόπουλου και της συζύγου του Δέσποινας θα είχαν επιβάλλει την παντοκρατορία των Απριλιανών στο ελληνικό ποδόσφαιρο και, κατ’ επέκταση, στην ελληνική κοινωνία. Και υπό αυτήν την έννοια ο Ολυμπιακός του Νίκου Γουλανδρή και όλων αυτών των παικταράδων αποτέλεσε την πρώτη και ουσιαστική αντίσταση του λαού απέναντι στη δικτατορία και συνιστά την πιο συγκροτημένη υπεράσπιση της δημοκρατίας πριν το Πολυτεχνείο.
Και τούτο που επισημαίνω δε λέγεται καθ’ υπερβολή, ούτε για να αναδείξει τον Ολυμπιακό ως εκφραστή για τη δημοκρατία του λαού, αλλά συνιστά μία πραγματικότητα που την εποχή εκείνη τουλάχιστον έχει ως αφετηρία την εκδίωξη του πολύ σπουδαίου Ούγγρου προπονητή Μάρτον Μπούκοβι.
Βλέπετε, η χούντα των συνταγματαρχών έβλεπε στο πρόσωπο του προπονητή του Θρύλου, που είχε οδηγήσει την ομάδα σε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα, το 1966 και το 1967, έναν «εχθρό» του κράτους ο οποίος απειλούσε την καθεστηκυία τάξη ως τέκνο του τότε ανατολικού μπλοκ. Και αλήθεια, πώς μπορούσαν να αντέξουν οι χουντικοί έναν «κομμουνιστή» να οδηγεί την ομάδα του λιμανιού σε κατακτήσεις τίτλων και, την ίδια ώρα, η ομάδα της δήθεν ελίτ της αθηναϊκής αριστοκρατίας, να βλέπει την πλάτη της και να κατατροπώνεται.
Στα μάτια του δικτάτορα Παπαδόπουλου και του γενικού γραμματέα αθλητισμού Ασλανίδη ο Ολυμπιακός φάνταζε όπως η Μπαρτσελόνα στην Ισπανία του δικτάτορα Φράνκο. Ηταν ο εκπρόσωπος της βάσης της κοινωνίας που δεν θα έπρεπε να έχει λόγο, δεν θα έπρεπε να έχει επιτυχίες, αλλά τους τίτλους ετσιθελικά θα έπρεπε να παίρνει η ομάδα των συνταγματαρχών, η ομάδα της πρωτεύουσας, το κακέκτυπο της Ρεάλ Μαδρίτης, ο Παναθηναϊκός.
Και έρχεται ο Ρομαίν Αργυρούδης, με τη συνέντευξή του στη «Sportday», να δηλώσει πως έφυγε από την Ελλάδα λόγω της χούντας, η οποία ουσιαστικά τον εκδίωξε, αφού του είχε ζητήσει, επί της ουσίας, δήλωση συναίνεσης, άρα πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων. Τον έδιωξε όπως είχε διώξει τον Μπούκοβι, μερικά χρόνια πριν, και είναι πράγματι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ο Αργυρούδης δηλώνει στη συνέντευξή του απερίφραστα ότι ο Παναθηναϊκός ήταν η ομάδα των συνταγματαρχών και η νίκη απέναντι στους «πράσινους», όπως αυτή που σημείωσε ο Ολυμπιακός επί του Παναθηναϊκού μέσα στη Λεωφόρο, 0-1, με δικό του μαγικό τακουνάκι, ήταν νίκη του λαού απέναντι στη δικτατορία.
Σε αυτήν τη μεγάλη ομάδα, τότε, του Νίκου Γουλανδρή, μετείχε και ο Τάκης Συνετόπουλος. Ένα γνήσιο ταλέντο του ελληνικού ποδοσφαίρου, που ήρθε στο Λιμάνι από έναν άλλο Ολυμπιακό, αυτόν του Βόλου! Ο Συνετόπουλος υπήρξε μέλος μίας απίστευτης ποδοσφαιρικής σχολής και συμμετείχε σε ένα ρόστερ 22 ισάξιων ποδοσφαιριστών που δεν ήξερες ποιον να πρωτοδιαλέξεις. Και έπαιξε μαζί με τον Σιώκο, τον Γκλέζο, τον Γκαϊτατζή και τον Αγγελή στη φοβερή αμυντική γραμμή του Θρύλου, που έσπασε όλα τα ρεκόρ ενώ παράλληλα υπήρξε βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος της εθνικής Ελλάδος.
Στα 65 του μόλις χρόνια ο Συνετόπουλος πάει να βρει στη γειτονιά των Αγγέλων τον Γκλέζο, τον Κρητικόπουλο, τον Περσίδη από την ομάδα αυτή, που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας ως μία από τις καλύτερες αλλά και ιστορικότερες, για τους λόγους που ανέπτυξα, όλων των εποχών.
Τιμή και δόξα, λοιπόν, στους αγωνιστές του Θρύλου, εκείνους που φόρεσαν τη φανέλα με τον Δαφνοστεφανωμένο Εφηβο, που εμπνεύστηκαν από τις αξίες του ολυμπισμού, της αρχαίας Ελλάδας, που γέννησε τη Δημοκρατία. Διότι, κακά τα ψέματα, Ολυμπιακός και Δημοκρατία είναι δύο έννοιες ταυτόσημες και αλληλένδετες, όπως υπήρξε ο Παναθηναϊκός στενά συνδεδεμένος με το παλάτι, την αριστοκρατία και τη χούντα των συνταγματαρχών.
Η ιστορία είναι μία. Ούτε αλλάζει, ούτε ανατρέπεται, ούτε βεβηλώνεται. Και θα πρέπει να αποτελεί φάρο για τους νεότερους, όλους εκείνους που διδάσκονται από το ιστορικό και δημοκρατικό χθες για να υπηρετήσουν τις αξίες του αύριο.
Πηγή : www.gavros.gr