Ο διαιτητής πρέπει να προσέχει να μη δίνει κάρτες στον Μπαράλες ή ο ίδιος να μην τις παίρνει;
«Θα είχε δώσει το πέναλτι αν αντί για τον Ολυμπιακό έπαιζε η Καλλονή;». Εδώ να προσθέσω: «Ο Μάνδαλος θα είχε δώσει το πέναλτι αν ήταν Αργεντίνος κι αντί για τον Ολυμπιακό σφύριζε ματς της Ροζάριο Σεντράλ;». Ομολογώ ότι δεν το ξέρω. Το μόνο όμως που ξέρω είναι ότι το μαρκάρισμα του Τσιαμπούρη στον Βάις ήταν πέναλτι και το να λες ότι δεν έπρεπε να δοθεί επειδή εκείνος που το κέρδισε ήταν ο Ολυμπιακός είναι παράλογο. Οι φάσεις είναι αυτό που βλέπεις.
«Θα είχε δώσει το πέναλτι αν αντί για τον Ολυμπιακό έπαιζε η Καλλονή;». Εδώ να προσθέσω: «Ο Μάνδαλος θα είχε δώσει το πέναλτι αν ήταν Αργεντίνος κι αντί για τον Ολυμπιακό σφύριζε ματς της Ροζάριο Σεντράλ;». Ομολογώ ότι δεν το ξέρω. Το μόνο όμως που ξέρω είναι ότι το μαρκάρισμα του Τσιαμπούρη στον Βάις ήταν πέναλτι και το να λες ότι δεν έπρεπε να δοθεί επειδή εκείνος που το κέρδισε ήταν ο Ολυμπιακός είναι παράλογο. Οι φάσεις είναι αυτό που βλέπεις.
Κι αν ο Αστέρας στον περσινό τελικό του Κυπέλλου έπρεπε να πάρει πέναλτι στο χέρι του Μανιάτη, έτσι κι ο Ολυμπιακός έπρεπε να πάρει πέναλτι στη φάση του Βάις. Όσο για τη φάση του Μπαράλες ήταν αποβολή. Κάνει το πρώτο χέρι ο Μπαράλες και παίρνει την πρώτη κίτρινη. Κάνει το δεύτερο και δεν την παίρνει. Είναι ανάγκη να πετάξει την μπάλα μετά μακριά; Επίσης δεν το καταλαβαίνω. Ο διαιτητής πρέπει να προσέχει για να μη δίνει κάρτες στον Μπαράλες ή ο ίδιος για να μην τις παίρνει; Φάση, φάση. Είναι ο μόνος τρόπος να αναλύονται τα ματς. Γιατί έτσι όπως μάθανε τα Μέσα να λένε ό,τι θέλουν να ακούσουν οι οπαδοί θα λέμε ότι δεν έπρεπε να δοθεί.
Με την κουταμάρα του πάντως ο Μπαράλες και να υπήρχε, αφαίρεσε κάθε δικαίωμα διαμαρτυρίας. Αν από το πρώτο ημίχρονο ο Αστέρας δεν έμενε με 10 παίκτες δύσκολα θα έχανε με τέτοια διαφορά. Τώρα τι να πεις σαν Αστέρας; Ότι το ματς κρίθηκε στην αποβολή; Παρά το ότι πολλές φορές τα μεγάλα σκορ οφείλονται σε ένα γεγονός, ο κόσμος, οι προπονητές και οι παίκτες της ομάδας που έχασε, δεν το τονίζουν από τον φόβο ότι θα τους πάρουνε στην πλάκα.
Να προσθέσω ότι εκτός των άλλων το χθεσινό ματς ήταν και ένας μικρός θρίαμβος του Μίτσελ. Πήρε το ρίσκο να ξεκουράσει παίκτες και του βγήκε. Και το μυστικό είναι ένα. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και το όνομά του. Για παράδειγμα, αν ο προπονητής ήταν Έλληνας θα τον έπνιγε το άγχος. «Και πες ότι το ματς στραβώνει και χάνω. Σκέψου τώρα τι έχω να ακούω την άλλη μέρα…». Βάζει λοιπόν τους βασικούς έτσι ώστε ακόμα κι αν χάσει να μην μπορεί κανείς να του πει τίποτα. Για τον Μίτσελ είναι αλλιώς. Από τα μεγαλύτερα ονόματα στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, για τον Μίτσελ ο Ολυμπιακός δεν θα είναι παρά ένα σκαλοπάτι στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Τον ενδιαφέρει φυσικά να πετύχει, αλλά και να μη γίνει οι βιογραφίες του δεν θα ξεκινάνε: «Στις 8 Ιανουαρίου του 2014 ο Μίτσελ πέρασε στην ιστορία γιατί έχασε στο Καραϊσκάκη από τον Αστέρα Τρίπολης». Βέβαια αυτές οι περιπτώσεις είναι του ύψους ή του βάθους. Παίρνει η ομάδα το μεγάλο όνομα και της βγαίνει Ζίκο να δίνει 15 μέρες άδεια στους παίκτες για να κάνει τις διακοπές του ήσυχος στη Βραζιλία, παίρνει και της βγαίνει Μίτσελ που και εγχείρηση να πρέπει να κάνει, δεν τη διαφημίζει και την επόμενη μέρα είναι στην προπόνηση.
Για να είμαι τίμιος, όλα αυτά πιθανότατα θα γραφόντουσαν διαφορετικά αν ο Μανιάτης είχε σκοράρει στο πρώτο ματς με την Καλλονή κι ο Ρομπέρτο δεν κατέβαζε ρολά στο ματς Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Μια στραβοκλοτσιά μπορεί να φτιάξει ή να καταστρέψει καριέρα ή ομάδες.
Το νόημα του Κυπέλλου
Το ότι η ΕΠΟ χρειάζεται όσο περισσότερα ματς γίνεται, ώστε να μπορεί να τα πουλήσει είναι σαφές. Επίσης είναι σαφές ότι τα μόνα ματς που μπορεί να πουλήσει είναι της Εθνικής και του Κυπέλλου. Με τα πρώτα δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Έχει για να πουλήσει τα επίσημα ματς, που δεν έχει πρόβλημα για να τα σπρώξει και τα διάφορα φιλικά ή επετειακά που μικρό ενδιαφέρον έχουν. Με τα ματς του Κυπέλλου όμως το μόνο που την περιορίζει είναι ο χρόνος. Δηλαδή οι ελεύθερες ημερομηνίες για να ορίζει τα ματς. Το αποτέλεσμα είναι η απληστία να κερδίζει τη λογική και το Κύπελλο να χάνει την έννοιά του.
Αντίθετα με το πρωτάθλημα που όλοι παίζουν με όλους δύο φορές ώστε η κατάκτηση του να είναι όσο το δυνατόν αξιοκρατική το Κύπελλο φτιάχτηκε για να είναι «άδικο». Για την ακρίβεια φτιάχτηκε για να ευνοεί τις μικρότερες ομάδες. Να κληρώνονται με τον μεγάλο στην έδρα τους, να φτιάχνονται κι αν κερδίσουν να το θυμούνται μια ζωή. Το Κύπελλο δεν φτιάχτηκε για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό αλλά για τη Μηχανιώνα. Της οποίας όταν ακούγεται το όνομα, αυτόματα έρχεται στο μυαλό ο αποκλεισμός της ΑΕΚ πριν από 15 χρόνια με το γκολ του Πρίττα.
Αν το κύπελλο γινόταν έτσι όπως είχε φτιαχτεί για να διοργανώνεται, χθες ο Αιγινιακός θα είχε περάσει στην ιστορία. Θα είχε αποκλείσει τον Πανιώνιο. Με τον τρόπο όμως διοργάνωσης της ΕΠΟ για να μετρήσει η νίκη, ο Αιγινιακός θα πρέπει να πάρει αποτέλεσμα στη Νέα Σμύρνη. Κάτι που με το άγχος που θα μαζέψει μέχρι τον επαναληπτικό είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Αλλά ακόμα και να το κάνει, η λογική του ενός αξέχαστου ματς δεν θα υπάρχει. Παράδειγμα ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού από τον ΠΑΣ που πέρασε στην ιστορία σαν ο πρώτος που έγινε από ομάδα Β’ Εθνικής, με το ένα ματς όμως να κόβει λάμψη από το άλλο.
Φυσικά δεν είμαστε στη γελοιότητα του 2001 που λόγω Filmnet Alpha Digital το Κύπελλο είχε διοργανωθεί σε ομίλους των τεσσάρων που αποκλειόταν η τελευταία ομάδα του ομίλου. Για να κρατηθεί όμως το ενδιαφέρον οι διπλοί αγώνες πρέπει να τελειώνουν. Κι αν οι εκάστοτε Μηχανιώνα κι Αιγινιακός αποκλείουν κάποιον μεγάλο, αυτό οι οπαδοί τους θα το αντέξουν. Στο φινάλε αυτό είναι το νόημα της διοργάνωσης.
Με την κουταμάρα του πάντως ο Μπαράλες και να υπήρχε, αφαίρεσε κάθε δικαίωμα διαμαρτυρίας. Αν από το πρώτο ημίχρονο ο Αστέρας δεν έμενε με 10 παίκτες δύσκολα θα έχανε με τέτοια διαφορά. Τώρα τι να πεις σαν Αστέρας; Ότι το ματς κρίθηκε στην αποβολή; Παρά το ότι πολλές φορές τα μεγάλα σκορ οφείλονται σε ένα γεγονός, ο κόσμος, οι προπονητές και οι παίκτες της ομάδας που έχασε, δεν το τονίζουν από τον φόβο ότι θα τους πάρουνε στην πλάκα.
Να προσθέσω ότι εκτός των άλλων το χθεσινό ματς ήταν και ένας μικρός θρίαμβος του Μίτσελ. Πήρε το ρίσκο να ξεκουράσει παίκτες και του βγήκε. Και το μυστικό είναι ένα. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και το όνομά του. Για παράδειγμα, αν ο προπονητής ήταν Έλληνας θα τον έπνιγε το άγχος. «Και πες ότι το ματς στραβώνει και χάνω. Σκέψου τώρα τι έχω να ακούω την άλλη μέρα…». Βάζει λοιπόν τους βασικούς έτσι ώστε ακόμα κι αν χάσει να μην μπορεί κανείς να του πει τίποτα. Για τον Μίτσελ είναι αλλιώς. Από τα μεγαλύτερα ονόματα στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, για τον Μίτσελ ο Ολυμπιακός δεν θα είναι παρά ένα σκαλοπάτι στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Τον ενδιαφέρει φυσικά να πετύχει, αλλά και να μη γίνει οι βιογραφίες του δεν θα ξεκινάνε: «Στις 8 Ιανουαρίου του 2014 ο Μίτσελ πέρασε στην ιστορία γιατί έχασε στο Καραϊσκάκη από τον Αστέρα Τρίπολης». Βέβαια αυτές οι περιπτώσεις είναι του ύψους ή του βάθους. Παίρνει η ομάδα το μεγάλο όνομα και της βγαίνει Ζίκο να δίνει 15 μέρες άδεια στους παίκτες για να κάνει τις διακοπές του ήσυχος στη Βραζιλία, παίρνει και της βγαίνει Μίτσελ που και εγχείρηση να πρέπει να κάνει, δεν τη διαφημίζει και την επόμενη μέρα είναι στην προπόνηση.
Για να είμαι τίμιος, όλα αυτά πιθανότατα θα γραφόντουσαν διαφορετικά αν ο Μανιάτης είχε σκοράρει στο πρώτο ματς με την Καλλονή κι ο Ρομπέρτο δεν κατέβαζε ρολά στο ματς Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Μια στραβοκλοτσιά μπορεί να φτιάξει ή να καταστρέψει καριέρα ή ομάδες.
Το νόημα του Κυπέλλου
Το ότι η ΕΠΟ χρειάζεται όσο περισσότερα ματς γίνεται, ώστε να μπορεί να τα πουλήσει είναι σαφές. Επίσης είναι σαφές ότι τα μόνα ματς που μπορεί να πουλήσει είναι της Εθνικής και του Κυπέλλου. Με τα πρώτα δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Έχει για να πουλήσει τα επίσημα ματς, που δεν έχει πρόβλημα για να τα σπρώξει και τα διάφορα φιλικά ή επετειακά που μικρό ενδιαφέρον έχουν. Με τα ματς του Κυπέλλου όμως το μόνο που την περιορίζει είναι ο χρόνος. Δηλαδή οι ελεύθερες ημερομηνίες για να ορίζει τα ματς. Το αποτέλεσμα είναι η απληστία να κερδίζει τη λογική και το Κύπελλο να χάνει την έννοιά του.
Αντίθετα με το πρωτάθλημα που όλοι παίζουν με όλους δύο φορές ώστε η κατάκτηση του να είναι όσο το δυνατόν αξιοκρατική το Κύπελλο φτιάχτηκε για να είναι «άδικο». Για την ακρίβεια φτιάχτηκε για να ευνοεί τις μικρότερες ομάδες. Να κληρώνονται με τον μεγάλο στην έδρα τους, να φτιάχνονται κι αν κερδίσουν να το θυμούνται μια ζωή. Το Κύπελλο δεν φτιάχτηκε για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό αλλά για τη Μηχανιώνα. Της οποίας όταν ακούγεται το όνομα, αυτόματα έρχεται στο μυαλό ο αποκλεισμός της ΑΕΚ πριν από 15 χρόνια με το γκολ του Πρίττα.
Αν το κύπελλο γινόταν έτσι όπως είχε φτιαχτεί για να διοργανώνεται, χθες ο Αιγινιακός θα είχε περάσει στην ιστορία. Θα είχε αποκλείσει τον Πανιώνιο. Με τον τρόπο όμως διοργάνωσης της ΕΠΟ για να μετρήσει η νίκη, ο Αιγινιακός θα πρέπει να πάρει αποτέλεσμα στη Νέα Σμύρνη. Κάτι που με το άγχος που θα μαζέψει μέχρι τον επαναληπτικό είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Αλλά ακόμα και να το κάνει, η λογική του ενός αξέχαστου ματς δεν θα υπάρχει. Παράδειγμα ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού από τον ΠΑΣ που πέρασε στην ιστορία σαν ο πρώτος που έγινε από ομάδα Β’ Εθνικής, με το ένα ματς όμως να κόβει λάμψη από το άλλο.
Φυσικά δεν είμαστε στη γελοιότητα του 2001 που λόγω Filmnet Alpha Digital το Κύπελλο είχε διοργανωθεί σε ομίλους των τεσσάρων που αποκλειόταν η τελευταία ομάδα του ομίλου. Για να κρατηθεί όμως το ενδιαφέρον οι διπλοί αγώνες πρέπει να τελειώνουν. Κι αν οι εκάστοτε Μηχανιώνα κι Αιγινιακός αποκλείουν κάποιον μεγάλο, αυτό οι οπαδοί τους θα το αντέξουν. Στο φινάλε αυτό είναι το νόημα της διοργάνωσης.
Πηγή: www.sportday.gr