Η έκδοση του Μίτσελ είναι μια ομάδα χωρίς εγχώριο αντίπαλο.
Το διαπιστώνει κανείς πλέον εύκολα, σχεδόν σε κάθε παιχνίδι που δίνει τον τελευταίο καιρό ο Ολυμπιακός στην ελληνική ζωή του: ο Μίτσελ παρουσιάζει πλέον έναν «Ολυμπιακό του Βαλβέρδε», δηλαδή μια ομάδα της οποίας η δουλειά και η ποιότητα έχουν ανοίξει πολύ την απόσταση που τη χωρίζει από τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων αντιπάλων της.
Το χθεσινό ματς απέναντι στον Αστέρα ήταν ένα τέτοιο δείγμα. Διότι ναι, μπορεί ο Αστέρας να έδωσε την εντύπωση ότι ξαναμετατρέπεται σε ομάδα προτεραιοτήτων, δηλαδή ότι έχει αποφασίσει να μην ξοδέψει την ενέργειά του στην κόντρα με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο προκειμένου να κρατήσει όσο πιο γεμάτη την μπαταρία του για τα ματς του πρωταθλήματος, αλλά μήπως το ίδιο δεν έκανε ο Μίτσελ; Ένας Ολυμπιακός με πολύ ροτέισον, από του οποίου την ενδεκάδα απουσίαζαν οι 4-5 πιο σημαντικοί του, έβγαζε σε κάθε δευτερόλεπτο της αναμέτρησης τη συντριπτική υπεροχή του έναντι μιας ομάδας της πεντάδας του ελληνικού πρωταθλήματος.
Δεν αντέχει σε πολλή κριτική ο χθεσινός αγώνας, διότι ήταν καθαρό από τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού ότι ανάμεσα στους δύο αντιπάλους ήταν μόνο ο ένας, και μάλιστα ο πιο ποιοτικός αυτός που ήθελε πολύ να κάνει τη δουλειά και να κλειδώσει την πρόκριση. Επειδή όμως αυτή ήταν μια εικόνα σε συνέχεια των προηγούμενων, οδηγεί ή επιβεβαιώνει τη διαπίστωση ότι καιρό με τον καιρό η έκδοση που δημιουργεί ο Μίτσελ είναι μια ομάδα που σπανίως έχει αντίπαλο στα ελληνικά γήπεδα. Μια ομάδα χωρίς εγχώριο αντίπαλο.
Σημαντικό σημάδι για τη δουλειά του Ισπανού είναι η αγωνιστική ταυτότητα που έχει πλέον αποκτήσει ο Ολυμπιακός, διότι τη δείχνει ακόμη και στα παιχνίδια που δίνει κάθε φορά που δεν βρίσκεται με πλήρη σύνθεση. Τα πρόσωπα αλλάζουν αλλά η ταυτότητα, η ιδέα για τον τρόπο της ανάπτυξης και τις κινήσεις των ποδοσφαιριστών στη χορτάρινη σκακιέρα μένει ίδια. Κι αυτό δείχνει δουλειά από έναν προπονητή με μεταδοτικότητα, ο οποίος καταφέρνει να γίνεται κατανοητός αλλά και να φτιάχνει ποδοσφαιριστές που υπακούν σε εντολές και βάζουν το «εγώ» στην υπηρεσία του «εμείς».
Το ανησυχητικό για τον Ολυμπιακό αυτής της εποχής είναι που ζει για καιρό μακριά από τις δοκιμασίες που του βάζει το Τσάμπιονς Λιγκ. Διότι με παιχνίδια σαν το χθεσινό δεν του είναι και δεν θα του είναι καθόλου εύκολο να βρει και να κρατήσει τον ρυθμό, το τέμπο που απαιτούν οι δύο αναμετρήσεις του με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όσο ο Ολυμπιακός δεν θα δυσκολεύεται στην Ελλάδα, θα αυξάνονται οι πιθανότητες να δυσκολευτεί πολύ στην Ευρώπη.
Δεν αντέχει σε πολλή κριτική ο χθεσινός αγώνας, διότι ήταν καθαρό από τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού ότι ανάμεσα στους δύο αντιπάλους ήταν μόνο ο ένας, και μάλιστα ο πιο ποιοτικός αυτός που ήθελε πολύ να κάνει τη δουλειά και να κλειδώσει την πρόκριση. Επειδή όμως αυτή ήταν μια εικόνα σε συνέχεια των προηγούμενων, οδηγεί ή επιβεβαιώνει τη διαπίστωση ότι καιρό με τον καιρό η έκδοση που δημιουργεί ο Μίτσελ είναι μια ομάδα που σπανίως έχει αντίπαλο στα ελληνικά γήπεδα. Μια ομάδα χωρίς εγχώριο αντίπαλο.
Σημαντικό σημάδι για τη δουλειά του Ισπανού είναι η αγωνιστική ταυτότητα που έχει πλέον αποκτήσει ο Ολυμπιακός, διότι τη δείχνει ακόμη και στα παιχνίδια που δίνει κάθε φορά που δεν βρίσκεται με πλήρη σύνθεση. Τα πρόσωπα αλλάζουν αλλά η ταυτότητα, η ιδέα για τον τρόπο της ανάπτυξης και τις κινήσεις των ποδοσφαιριστών στη χορτάρινη σκακιέρα μένει ίδια. Κι αυτό δείχνει δουλειά από έναν προπονητή με μεταδοτικότητα, ο οποίος καταφέρνει να γίνεται κατανοητός αλλά και να φτιάχνει ποδοσφαιριστές που υπακούν σε εντολές και βάζουν το «εγώ» στην υπηρεσία του «εμείς».
Το ανησυχητικό για τον Ολυμπιακό αυτής της εποχής είναι που ζει για καιρό μακριά από τις δοκιμασίες που του βάζει το Τσάμπιονς Λιγκ. Διότι με παιχνίδια σαν το χθεσινό δεν του είναι και δεν θα του είναι καθόλου εύκολο να βρει και να κρατήσει τον ρυθμό, το τέμπο που απαιτούν οι δύο αναμετρήσεις του με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όσο ο Ολυμπιακός δεν θα δυσκολεύεται στην Ελλάδα, θα αυξάνονται οι πιθανότητες να δυσκολευτεί πολύ στην Ευρώπη.
Πηγή: www.sportday.gr