Το τελευταίο διάστημα, φίλες και φίλοι ΓΑΥΡΟΙ, όλο και περισσότεροι προσπαθούν να επιχειρήσουν μία σύγκριση μεταξύ των δύο Ισπανών προπονητών του Θρύλου, των Βαλβέρδε και Μίτσελ!
Αναμφίβολα το να επιχειρήσεις μία σύγκριση ανάμεσα σε δύο τόσο μεγάλους προπονητές δεν είναι εύκολο καθώς και ο Ερνέστο αλλά και ο Μίτσελ τώρα έχουν καταφέρει να έχουν μεγάλες επιτυχίες με τον Ολυμπιακό, να κατακτήσουν τίτλους και να ακολουθήσουν μία αξιοσημείωτη ευρωπαϊκή πορεία.
Χωρίς να θέλω να αδικήσω κανέναν, θα προσπαθήσω να είμαι - στον βαθμό που μπορώ - ακριβής στον τρόπο που οι δύο Ισπανοί διαχειρίστηκαν στο σύνολό της την ομάδα του Ολυμπιακού.
1. ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΕΠΑΙΞΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΠΑΛΑ
Καταρχήν και επί Βαλβέρδε αλλά και επί Μίτσελ ο Ολυμπιακός έπαιξε πολύ καλή μπάλα. Ο Θρύλος της πρώτης εποχής Βαλβέρδε, όταν επί Κόκκαλη είχε έρθει στον Ολυμπιακό, σίγουρα άφησε το στίγμα του, μολονότι η ομάδα τότε δεν είχε περάσει στο Champions League, όμως στο τότε UEFA είχε κάνει εντυπωσιακές νίκες επί της Μπενφίκα και της Χέρτα. Πολύ καλά έπαιξε επίσης ο Ολυμπιακός και τις δύο χρονιές που ο Βαλβέρδε ξαναήρθε στην ομάδα, επί Μαρινάκη και, για να είμαι ειλικρινής, εμένα μου άρεσε πάρα πολύ το ποδόσφαιρο της πρώτης χρονιάς, με τον Ιμπαγάσα στα φόρτε του, τον Ριέρα, τον Μιραλάς και τον Φετφατζίδη στην πρώτη ενδεκάδα. Ο Μίτσελ, με τη σειρά του, βλέπουμε ύστερα από ένα πολύ άσχημο ξεκίνημα από τον Φεβρουάριο, δηλαδή το δεύτερο μισό του προηγούμενου πρωταθλήματος, όταν και ήρθε στον Ολυμπιακό, να έχει καταφέρει να εφαρμόσει το περίφημο ισπανικό ποδόσφαιρο, με καλή κυκλοφορία της μπάλας, πρέσινγκ ψηλά και ποδόσφαιρο κυριαρχίας. Και σίγουρα το ποδόσφαιρο που αυτή τη στιγμή παίζει η ομάδα του Μίτσελ μπορεί να συγκριθεί με την καλή ομάδα του Βαλβέρδε. Ομως για να ξεπεράσει σε αυτόν τον τομέα τον Ερνέστο θα πρέπει ο σημερινός Ολυμπιακός να έχει διάρκεια στην απόδοσή του. Αρα, ως προς το ποιος έχει παίξει καλύτερη μπάλα, θα έλεγα ότι κερδίζει ο Βαλβέρδε, με την υποσημείωση ότι ο Μίτσελ μπορεί σε βάθος χρόνου να τον ξεπεράσει. Γιατί η σημερινή ομάδα παίζει πιο επιθετικό ποδόσφαιρο από εκείνη του Ερνέστο και μπαίνει μέσα στο γήπεδο για να κερδίσει, ανεξαρτήτως έδρας ή αντιπάλου.
2. ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
Στο ζήτημα της ευρωπαϊκής υπέρβασης ο Μίτσελ πάει να αποκτήσει τα σκήπτρα από την πρώτη του, ουσιαστικά, χρονιά. Ο Βαλβέρδε σίγουρα χρεώνεται το γεγονός ότι επί των δικών του ημερών ο Ολυμπιακός, αν και έπαιξε καλά σε πολλά ευρωπαϊκά παιχνίδια, εντούτοις δεν κατάφερε να περάσει ούτε μία φορά στην επόμενη φάση του Champions League. Το 2008 ο Ολυμπιακός επί Βαλβέρδε αποκλείστηκε από την Ανόρθωση(!!!) και δεν πέρασε ούτε καν στους ομίλους του Champions League. Στη συνέχεια η ομάδα απέδωσε πολύ καλό ποδόσφαιρο συντρίβοντας Χέρτα και Μπενφίκα στο UEFA, όμως και εκεί ο Ολυμπιακός στη συνέχεια έμεινε έξω από τη γαλλική Σεντ Ετιέν, έχοντας ηττηθεί μάλιστα μέσα στο Καραϊσκάκη από μία ομάδα που έδινε μάχη για να σωθεί από τον υποβιβασμό. Και μερικά χρόνια μετά, ο Ολυμπιακός επί Βαλβέρδε έχασε μέσα από τα χέρια του την πρόκριση στους «8» του Europa, όταν μετά τη νίκη εκτός έδρας επί της Μέταλιστ με 1-0 ηττήθηκε με 1-2 στο Καραϊσκάκη!!! Ακόμη, σε επίπεδο Champions League, παρά τις νίκες και τις εξαιρετικές εμφανίσεις ο Ερνέστο δεν κατάφερε να πάρει το εισιτήριο για την επόμενη φάση, κάτι που είχε πετύχει έναν χρόνο πριν ο Λεμονής, κάτι που πέτυχε έναν χρόνο μετά την αποχώρηση του Βαλβέρδε ο Ζίκο και κάτι που είχε πετύχει το 1999 ο Μπάγεβιτς. Ο Μίτσελ, αντιθέτως, έχοντας διδαχθεί από τις ήττες με τη Λεβάντε, κατάφερε στην πρώτη του ουσιαστικά ευρωπαϊκή έξοδο να έχει φέρει τον Ολυμπιακό ένα βήμα πριν από τους «16» και μάλιστα παίζοντας εντυπωσιακά εκτός έδρας, με το 0-3 επί της Αντερλεχτ να ξεχωρίζει. Υπό την έννοια αυτή, στο κομμάτι της ευρωπαϊκής πορείας ο Μίτσελ με το «καλημέρα» υποσκελίζει τον Βαλβέρδε, υπό την προϋπόθεση ασφαλώς ότι τελικά ο Θρύλος, όπως όλοι περιμένουμε, θα κερδίσει την Αντερλεχτ στο Καραϊσκάκη.
3. ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΡΟΣΤΕΡ
Στη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού πρέπει να ομολογήσω ότι και ο Βαλβέρδε και ο Μίτσελ θεωρούνται δίκαιοι από τους ποδοσφαιριστές ως προς τις επιλογές τους. Και αδιαμφισβήτητα και οι δύο πέτυχαν να κερδίσουν τον σεβασμό των αποδυτηρίων. Ωστόσο, πρέπει να πω ότι ο Βαλβέρδε ήθελε να δουλεύει με λιγότερους παίκτες και ουσιαστικά χρησιμοποιούσε κατά κύριο λόγο 14-15 ποδοσφαιριστές σε όλη τη φάση της προπονητικής του καριέρας στην Ελλάδα. Αντιθέτως ο Μίτσελ ανακατεύει περισσότερο την τράπουλα και χρησιμοποιεί ουσιαστικά περίπου 20 παίκτες, ίσως και παραπάνω, σε ένα μοναδικό ροτέισον, με εξαίρεση μόνο τα τρία τελευταία παιχνίδια όπου βασικά λόγω τραυματισμών αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τον κορμό μίας ενδεκάδας. Υπό την έννοια αυτή, θεωρώ ότι ο Μίτσελ διαχειρίζεται καλύτερα το ρόστερ από ό,τι ο Βαλβέρδε, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις είχε εμμονές με κάποιους ποδοσφαιριστές, τους οποίους απέρριπτε ασυζητητί. Πολλές φορές λόγω χαρακτήρα, χωρίς να υπεισέρχεται στο ταλέντο.
4. ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ «ΒΓΑΛΕΙ» ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ
Στον τομέα αυτό νομίζω ότι με τεράστια διαφορά ο Μίτσελ υπερτερεί του Βαλβέρδε. Οπως προείπα, ο Ερνέστο είχε εμμονές, με αποτέλεσμα να μην αξιοποιήσει το τεράστιο ταλέντο που λέγεται Μήτρογλου και μάλιστα να φτάσει στο σημείο, παρά τις εντυπωσιακές εμφανίσεις του «Γερμανού», να μη δέχεται την επιστροφή του στον Ολυμπιακό. Τον μόνο παίκτη από τους νέους που εμπιστεύτηκε ο Ερνέστο ήταν ο Φετφατζίδης, που τον έβαλε με το «καλημέρα» στην πρώτη ενδεκάδα και του έδωσε ευκαιρίες, τις οποίες όμως εντελώς αιφνιδιαστικά, μετά από ένα άσχημο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, του τις έκοψε. Και για να είμαι δίκαιος, αυτός που πρώτος ανακάλυψε τον «Φέτφα» δεν ήταν ο Ερνέστο αλλά ο Ζίκο, ο οποίος μάλιστα τον χρησιμοποίησε και στα παιχνίδια του Champions League απέναντι σε Αλκμααρ και Σταντάρ Λιέγης. Και θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε έναν μεγάλο βαθμό ευθύνεται ο Βαλβέρδε που ο Ολυμπιακός έχασε τον Λέτο, γιατί ο ίδιος ήταν εκείνος που είχε εισηγηθεί στον Κόκκαλη να μην τον κρατήσει στον Ολυμπιακό για άλλη μία χρονιά. Αντιθέτως, ο Μίτσελ ανέδειξε τον Μήτρογλου, έκανε να μοιάζουν μέσα στο γήπεδο με παιχταράδες ο Μανωλάς με τον Σιόβα, έδειξε εμπιστοσύνη στον Φέισα, ο οποίος πουλήθηκε 4,7 εκατομμύρια στην Μπενφίκα, στήριξε τον Φετφατζίδη, από τον οποίο επίσης ο Ολυμπιακός πήρε 4 εκατομμύρια από την Τζένοα. Και ήδη μέσα στη χρονιά βλέπουμε τον Μίτσελ να βγάζει έναν ακόμη παιχταρά, τον Σάμαρη, και να μεταμορφώνει προς το καλύτερο τον «τελειωμένο» μέχρι πριν από λίγο καιρό, Μασάντο.
5. ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ
Στο κομμάτι του στησίματος της ομάδας, πιστεύω ότι ο Βαλβέρδε, κυρίως λόγω εμπειρίας, υπερτερούσε του Μίτσελ. Την προσέγγιση αυτή την κάνω μέσα σε ένα ευρύ φάσμα παιχνιδιών από όπου, κατά τη γνώμη μου, προκύπτει πως ο Βαλβέρδε ήταν πιο καλά «διαβασμένος» στην αντιμετώπιση του αντιπάλου, με την υποσημείωση ότι ο Ερνέστο δεν έπαιρνε ρίσκα. Ο Μίτσελ είναι ένας εντελώς διαφορετικός προπονητής, ένας «ρισκαδόρος» τεχνικός, που σε ορισμένες στιγμές δείχνει σαν να μην έχει αίσθηση του κινδύνου, σαν να έχει άγνοια των επιπτώσεων που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Και με την Παρί, για παράδειγμα, μολονότι ο Θρύλος έπαιξε ένα καταπληκτικό πρώτο ημίχρονο, την καλύτερη ίσως μπάλα που έχουμε δει από τον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια, η ομάδα στο τέλος έφαγε τέσσερα γκολ. Και θα μπορούσε, για να είμαστε δίκαιοι, να είχε φάει άλλα τόσα από την Μπενφίκα στο Καραϊσκάκη αν δεν υπήρχε ο Ρομπέρτο. Οπως και το αποτέλεσμα στις Βρυξέλλες θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό αν δεν υπήρχε ο Ισπανός γκολκίπερ κάτω από τα δοκάρια και ο Μήτρογλου στην επίθεση. Θέλω να πω, με απλά λόγια, πως ο «σιγουράτζας» Βαλβέρδε έστηνε καλύτερα την ομάδα με βάση την αγωνιστική ικανότητα του αντιπάλου, όμως ο «ρισκαδόρος» Μίτσελ είναι εκείνος που στο τέλος δικαιώνεται από το αποτέλεσμα, που σε μεγάλο βαθμό φέρνει την πρόκριση στο Champions League που δεν κατάφερε ποτέ ο Βαλβέρδε. Για να μην υπάρξουν, όμως, παρερμηνείες, θεωρώ ότι ο Βαλβέρδε υπερτερεί σε αυτό το κομμάτι. Αλλο αν του Μίτσελ του βγαίνει.
6. ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΓΩΝΑ
Εκεί, τέλος, που υπερτερεί κατά κράτος ο Μίτσελ του Βαλβέρδε είναι σε αντανακλαστικά και διορατικότητα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ο Ερνέστο ήταν απόλυτα προβλέψιμος. Ηξερες σε ποιο λεπτό θα αντικαταστήσει ποιον παίκτη. Για παράδειγμα, δεν υπήρχε ούτε ένας Ολυμπιακός που να μη γνωρίζει ότι στο 65ο λεπτό θα βγάλει τον «Τζόλε» για να βάλει τον Λέτο και στο 70’ θα βγάλει τον Ντιόγκο για να βάλει τον Κοβάσεβιτς ή αντιθέτως. Ο Μίτσελ είναι απρόβλεπτος, βλέπει το παιχνίδι και αντιδρά με απίστευτη ταχύτητα. Δύο αλλαγές μαζί στο 45’, όπως έκανε ο Μίτσελ με τον Πλατανιά, δεν τις έκανε ούτε θα τις κάνει ποτέ ο Βαλβέρδε. Ενώ το κοουτσάρισμα του Ισπανού στην Πορτογαλία με την Μπενφίκα ήταν για σεμινάριο.
Πηγή : www.gavros.gr