Μετά την πρόκριση του Ολυμπιακού στη φάση των «16» του Champions League, η οποία συνόδεψε ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα παιχνίδια της ιστορίας του, η διάθεση για φιλοσοφία περισσεύει: πριν από 39 χρόνια τρία ήταν τα πέναλτι που αρνήθηκε στους «ερυθρόλευκους» ο Ούγγρος διαιτητής Κάρολι Παλοτάι και δύο ήταν τα γκολ που τους ακύρωσε, αποβάλλοντας για ψύλλου πήδημα τον Σταυρόπουλο.
Δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι στη συγκεκριμένη ομάδα που να μπορούν να κατανοήσουν τι σημαίνει αυτή η νίκη επί της Άντερλεχτ, πέραν της εορταστικής συγκυρίας για την πρόκριση στη φάση των «16» του Champions League, για τέταρτη φορά στην ιστορία της ομάδας. Δεν ξέρουν τι πόνο είχε νιώσει ο Νίκος Γουλανδρής σε εκείνο το παιχνίδι της Πάτρας. Ο Ανδριώτης είχε αφήσει εξαιτίας του τον Ολυμπιακό τα Χριστούγεννα. Η ομαδάρα που ονειρευόταν και οι παίκτες που είχε σαν παιδιά του έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Ο Ολυμπιακός ήταν έτοιμος να πάει προς τα πάνω και εκείνο το ματς, εκείνο το 3-0, δεν έφερε την πρόκριση στους προημιτελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά τη στασιμότητα και την παρακμή. Ο Ολυμπιακός υπέφερε, ο Γουλανδρής είχε φύγει, ο Γιώργος Δεληκάρης περιθωριοποιήθηκε. Το βήμα προς τα πάνω που ήταν η οφειλή για εκείνη τη συγκεκριμένη ομάδα, δεν ήρθε ποτέ.
Πώς να ένιωσαν, άραγε, οι παλαίμαχοι που έπαιξαν σε εκείνο το παιχνίδι τη νύχτα της Τρίτης; Τρία πέναλτι και τρεις αποβολές για την Άντερλεχτ, την ομάδα που άντεξε στην Πάτρα αν και συνετρίβη μέσα στο γήπεδο. Ήταν αναμφισβήτητα ένα γραμμάτιο που ξεπληρώθηκε για τον Ολυμπιακό εκείνο και μία νίκη τον Δεκέμβρη του 2013 είναι αρκετή για να νιώθουν για αυτό το παιχνίδι οι παλιοί φίλοι του Ολυμπιακού διαφορετικά για εκείνο το παιχνίδι.
Όταν ο Ολυμπιακός κληρώθηκε με την Άντερλεχτ, ήταν η ώρα να κάνει το χρονικό διάνυσμα τον κύκλο του. Η σοφία της αρχαίας Ελλάδας δεν θάφτηκε μαζί με τον κυνισμό του σύγχρονου κόσμου, όσον κι αν πια τέτοιες ιστορίες που επιστρέφουν για να δώσουν την οφειλή τους και να απαλύνουν ένα δυσβάσταχτο πόνο, ένα παιχνίδι που παίζεται ξανά και ξανά στα όνειρα των εναπομεινάντων ποδοσφαιριστών εκείνης της εκπληκτικής ομάδας του Λάκη Πετρόπουλου, του πρώτου ποδοσφαιρικού συμβόλου της μεταπολίτευσης, μίας ομάδας με τόσο στυλ και κομψότητα που θα έπρεπε να καταγράφουν τα παιχνίδια της κινηματογραφιστές με τη μέθοδο του σινεμασκόπ, ενός εκπληκτικού συγκροτήματος.
Τη νύχτα της Τρίτης, 10 Δεκεμβρίου 2013, η αρχαία σοφία ήταν εκείνη που απέδωσε δικαιοσύνη στο Καραϊσκάκη και που γέμισε κάποια κενά. Ήταν η λαϊκή σοφία, με τη ζωή που κάνει κύκλους, ήταν ο ρομαντισμός μίας αγνής ιστορίας εκδίκησης, η οποία υπάκουσε, θαρρείς, σε μία προγονική μνήμη. Για τους παίκτες του Ολυμπιακού που στην Πάτρα συνέτριψαν μία ομάδα η οποία πήρε δύο Κύπελλα Κυπελλούχων ακριβώς επειδή προκρίθηκε παρά τη συντριβή της, είτε ζουν είτε δεν ζουν, για τον ίδιο τον αρχοντικό Ανδριώτη όπου και να βρίσκεται (ας επιτραπεί η αφελής παιδικότητα, η οποία είναι, άλλωστε, ένα ποδοσφαιρικό άβατο και στην οποία στηρίζεται ένα πλήρως επαγγελματικό, πια, παιχνίδι) και τους επιγόνους του, ελπίδα αποτελεί να απαλύνθηκε επιτέλους η πληγή μετά από αυτή τη νίκη του Ολυμπιακού.
Έστω, να ένιωσαν για λίγο όμορφα, μέσα στην πίκρα τους ότι δεν είναι εκείνοι που (άξιζαν και) δεν έζησαν αυτό το έγχρωμο όνειρο.
Πηγή : www.gavros.gr
Δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι στη συγκεκριμένη ομάδα που να μπορούν να κατανοήσουν τι σημαίνει αυτή η νίκη επί της Άντερλεχτ, πέραν της εορταστικής συγκυρίας για την πρόκριση στη φάση των «16» του Champions League, για τέταρτη φορά στην ιστορία της ομάδας. Δεν ξέρουν τι πόνο είχε νιώσει ο Νίκος Γουλανδρής σε εκείνο το παιχνίδι της Πάτρας. Ο Ανδριώτης είχε αφήσει εξαιτίας του τον Ολυμπιακό τα Χριστούγεννα. Η ομαδάρα που ονειρευόταν και οι παίκτες που είχε σαν παιδιά του έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Ο Ολυμπιακός ήταν έτοιμος να πάει προς τα πάνω και εκείνο το ματς, εκείνο το 3-0, δεν έφερε την πρόκριση στους προημιτελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά τη στασιμότητα και την παρακμή. Ο Ολυμπιακός υπέφερε, ο Γουλανδρής είχε φύγει, ο Γιώργος Δεληκάρης περιθωριοποιήθηκε. Το βήμα προς τα πάνω που ήταν η οφειλή για εκείνη τη συγκεκριμένη ομάδα, δεν ήρθε ποτέ.
Πώς να ένιωσαν, άραγε, οι παλαίμαχοι που έπαιξαν σε εκείνο το παιχνίδι τη νύχτα της Τρίτης; Τρία πέναλτι και τρεις αποβολές για την Άντερλεχτ, την ομάδα που άντεξε στην Πάτρα αν και συνετρίβη μέσα στο γήπεδο. Ήταν αναμφισβήτητα ένα γραμμάτιο που ξεπληρώθηκε για τον Ολυμπιακό εκείνο και μία νίκη τον Δεκέμβρη του 2013 είναι αρκετή για να νιώθουν για αυτό το παιχνίδι οι παλιοί φίλοι του Ολυμπιακού διαφορετικά για εκείνο το παιχνίδι.
Όταν ο Ολυμπιακός κληρώθηκε με την Άντερλεχτ, ήταν η ώρα να κάνει το χρονικό διάνυσμα τον κύκλο του. Η σοφία της αρχαίας Ελλάδας δεν θάφτηκε μαζί με τον κυνισμό του σύγχρονου κόσμου, όσον κι αν πια τέτοιες ιστορίες που επιστρέφουν για να δώσουν την οφειλή τους και να απαλύνουν ένα δυσβάσταχτο πόνο, ένα παιχνίδι που παίζεται ξανά και ξανά στα όνειρα των εναπομεινάντων ποδοσφαιριστών εκείνης της εκπληκτικής ομάδας του Λάκη Πετρόπουλου, του πρώτου ποδοσφαιρικού συμβόλου της μεταπολίτευσης, μίας ομάδας με τόσο στυλ και κομψότητα που θα έπρεπε να καταγράφουν τα παιχνίδια της κινηματογραφιστές με τη μέθοδο του σινεμασκόπ, ενός εκπληκτικού συγκροτήματος.
Τη νύχτα της Τρίτης, 10 Δεκεμβρίου 2013, η αρχαία σοφία ήταν εκείνη που απέδωσε δικαιοσύνη στο Καραϊσκάκη και που γέμισε κάποια κενά. Ήταν η λαϊκή σοφία, με τη ζωή που κάνει κύκλους, ήταν ο ρομαντισμός μίας αγνής ιστορίας εκδίκησης, η οποία υπάκουσε, θαρρείς, σε μία προγονική μνήμη. Για τους παίκτες του Ολυμπιακού που στην Πάτρα συνέτριψαν μία ομάδα η οποία πήρε δύο Κύπελλα Κυπελλούχων ακριβώς επειδή προκρίθηκε παρά τη συντριβή της, είτε ζουν είτε δεν ζουν, για τον ίδιο τον αρχοντικό Ανδριώτη όπου και να βρίσκεται (ας επιτραπεί η αφελής παιδικότητα, η οποία είναι, άλλωστε, ένα ποδοσφαιρικό άβατο και στην οποία στηρίζεται ένα πλήρως επαγγελματικό, πια, παιχνίδι) και τους επιγόνους του, ελπίδα αποτελεί να απαλύνθηκε επιτέλους η πληγή μετά από αυτή τη νίκη του Ολυμπιακού.
Έστω, να ένιωσαν για λίγο όμορφα, μέσα στην πίκρα τους ότι δεν είναι εκείνοι που (άξιζαν και) δεν έζησαν αυτό το έγχρωμο όνειρο.
Πηγή : www.gavros.gr