Κατ αρχήν, ο στόχος επιτεύχθηκε. Επεισοδιακά, ψυχοβγαλτικά, δραματικά, όπως θέλετε πείτε το, ο Ολυμπιακός πήρε το τρίποντο και την πρόκριση στους "16", που είναι μια μεγάλη επιτυχία. Επιβεβαιώθηκε δε και αυτό, που γράφαμε πριν το ματς, για το "κίνητρο", που δίνει σχεδόν πάντα τη νίκη στο φινάλε. Μην βλέπετε, που έχασαν τα πέναλτυ οι ερυθρόλευκοι, το ματς πήγαινε για "καθαρή" επικράτησή τους. Το ίδιο έπραξε και η Μπενφίκα την ίδια ώρα και ας βρέθηκε πίσω στο σκορ. Είναι η "δύναμη" της θέλησης, που κάνει την διαφορά σε τέτοια ματς.
Όμως η νίκη αυτή, δεν θα πρέπει να σκεπάσει κάποιες αδυναμίες, που εμφάνισε ο Ολυμπιακός και σε αυτο το ευρωπαϊκό του παιχνίδι. Μην κάνετε το λάθος να συγχέετε δύο ανόμοια πράγματα: άλλος ο Ολυμπιακός της Ελλάδας, άλλος αυτός της Ευρώπης. Και για τον δεύτερο μιλάμε. Στο εσωτερικό είναι καταλυτικά καλύτερος από τους υπόλοιπους. Αυτή δε η επίγνωση της ανωτερότητας, κάνει και κάποιους παίκτες να είναι καλύτεροι και να "τελειώνουν" ματς με την απόδοσή τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ολαϊτάν, που έχει όλο το μέλλον μπροστά του και μπορεί να κάνει μεγάλη καριέρα. Ή ο Μασάντο (άσχετα αν με τον Αστέρα δεν ήταν καλός), ο Σάμαρης (που έχει μια "ηγετική παρουσία" στην Σούπερ Ληγκ) και άλλοι.
Όταν όμως έρχεται η ώρα της Ευρώπης, του σαφέστατα πιο ποιοτικού "πρωταθλήματος", με ομάδες, που δεν νιώθουν το δέος της ημεδαπής και είναι και καλύτερα σύνολα, χρειάζεσαι τους τοπ κλας παίκτες σου. Τον Κάμπελ, τον Σαβιόλα, τον Μήτρογλου, ακόμη και τον Μανιάτη, για τον ρόλο, που διαδραματίζει στο 90λεπτο του Ολυμπιακού. Και η απουσία των δύο τελευταίων είναι φανερή. Δίδυμο Σάμαρη-Μασάντο για το Τσάμπιονς Ληγκ δεν έχει ούτε την απαιτούμενη ανασταλτική λειτουργία, ούτε την παραγωγή φάσεων. Και ο Νιγηριανός είναι θρασύς, γρήγορος, κυνηγάει φάσεις, όμως θέλεις τον "εκτελεστή" εκεί μπροστά, για να μην καρδιοχτυπήσεις στο τέλος.
Ένα ακόμη θέμα έχει να κάνει με την αγωνιστική νοοτροπία. Πρώτα με τα πέναλτυ. Ασφαλώς και την πρώτη φορά, δεν μπορείς να πεις γιατί πήρε την μπάλλα ο πιο ακριβός σου παίκτης, το μεγαλύτερο όνομα. Ακόμη και αν το έχασε, εξιλεώθηκε με μια ενέργεια τεράστιου κίλερ, στο 2-1. Όμως στο 2ο πέναλτυ, όταν θες να κλειδώσεις την πρόκριση, δεν αφήνεις τον ασταθέστατο Βάις να πάρει την ευθύνη. Ο Σλοβάκος με την είσοδο του, είναι ο άνθρωπος που αλλάζει κατά πολύ την επιθετική εικόνα των ερυθρόλευκων, με αυτό το άναρχο στυλ παιχνιδιού του και την ικανότητα του, στο ένας με έναν. Όμως είναι "τρελλούτσικος", για να αναλάμβάνει αυτό το ρίσκο σε τέτοιο πέναλτυ. Δίνεις εντολή από τον πάγκο, για τον σαφέστατα πιο "κρύο" Τσόρι, που προέρχεται και από επιτυχία στο ίδιο μάλιστα τέρμα πριν λίγα 24ωρα.
Και το πιο σημαντικό: με το πρώτο πέναλτυ, έχεις πλέον και αριθμητικό πλεονέκτημα. Απαγορεύεται από εκείνο το σημείο και μετά, να δεχθείς φάση από μια ομάδα όπως η Αντερλεχτ (όχι η Μπαρτσελόνα, όχι η Μπάγερν, όχι η Παρί). Δεν μπορούν να κυκλοφορούν την μπάλλα καλύτερα (ακόμη και με 9 παίκτες το έκαναν) και να χρειάζεται και πάλι ο Ρομπέρτο. Φώναζε ο Μίτσελ, μάταια όμως.
Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες δεν κοστίζουν στην Ελλάδα, αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικές στο Τσάμπιονς Ληγκ. Πόσο δε μάλλον, που στους "16" το επίπεδο ανεβαίνει ακόμη περισσότερο.
Πηγή : www.pamesports.gr