Μόλις γύρισα από το γήπεδο. Είδα τον Θρύλο να περνάει στους 16! Μαθαίνοντας και το σκορ της Μπενφίκα με την Παρί ότι είναι 2-1 με ανατροπή, μου ξύπνησε μνήμες από τον αγώνα Ολυμπιακός - 'Αρσεναλ (ήμουν πάλι μέσα) που είχαμε κάνει το 3-1 και πανηγύριζα με την ψυχή μου την …σχεδόν σίγουρη πρόκρισή μας στους 16, μέχρι που το 2-1 στο ματς Ντόρτμουντ-Μαρσέιγ μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε 2-3… Άκουσα πρώτα το 2-2 και είπα ‘’δεν πειράζει, τελειώνει’’. Ακούω όμως στο καπάκι και το 2-3 και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εκεί που έβλεπες ένα χαρούμενο κοινό, ξαφνικά το έβλεπες παγωμένο . Τα συναισθήματα της απογοήτευσης, της ξενέρας και της αδικίας ήταν χαραγμένα στα πρόσωπα όλων. Ο Θρύλος ύστερα από μπαλάρα, είχε αποκλειστεί. Όλοι μας χειροκροτήσαμε την προσπάθεια αλλά δεν πανηγύρισαμε πρόκριση. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά! ‘’ Όλε, όλε, όλε’’ φωνάζαμε παίχτες και κόσμος μαζί! Θρύλε σ’ ευχαριστώ που μας έκανες υπερήφανους(κι ας μας καρδιοχτύπησες)!
Ας πάμε λίγο στο ματς. Αυτό το παιχνίδι ήμουν 99% σίγουρος ότι θα το πάρουμε. ‘Οχι μόνο θεωρούσα σίγουρη την νίκη, αλλά περίμενα να παίρνει το ματς διαστάσεις θριάμβου. Το μόνο που με φόβιζε ήταν το ΣΙΓΟΥΡΟ άγχος που θα κουβαλούσαν οι παίχτες μας κατά την διάρκεια του ματς. Και όντως αυτό το ρημαδιασμένο άγχος υπήρχε. Στα πρώτα 30 λεπτά δεν δείξαμε κάτι το ιδιαίτερο. Απλά είχαμε την κατοχή και φέρναμε την μπάλα στην περιοχή τους με πολλά κερδισμένα φάουλ και κόρνερ. Παράλληλα δεν απειλούμασταν. Ξαφνικά όμως η ομάδα σαν να ξύπνησε και έκανε 2 καλές φάσεις συνεχόμενες. Στην πρώτη βγήκε μόνος του ο Σαβιόλα και το έχασε. Ο κόσμος παρ’όλα αυτά χειροκρότησε την προσπάθεια και μετά ανταμείφθηκε..
Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και ξαναβρέθηκε σε θέση βολής και το έβαλε παίρνοντας το αίμα του πίσω. Όλα φαινόντουσαν ιδανικά, είχαμε τον έλεγχο το σκορ και την ψυχολογία και ξαφνικά ο Σαλίνο κάνει το πρώτο του σοβαρό λάθος με την φανέλα του Θρύλου οι άλλοι βγήκαν στην αντεπίθεση, μπλέξανε λίγο τα μπούτια τους οι δικοί μας, χάσανε τα μαρκαρίσματα , ο Μίτροβιτς έδωσε σωστά την μπάλα και σκόραρε η Άντερλεχτ. Μετά από αυτό ξαναποκτήσαμε άγχος στο παιχνίδι μας και δεν μπορούσαμε να απειλήσουμε και έτσι έληξε το ημίχρονο 1-1. Στην επανάληψη έπρεπε πάση θυσία να σκοράρουμε. Το 1-1 στο αλλό ματς ήμουν σίγουρος ότι θα άλλαζε γι’ αυτό και ήθελα ένα γρήγορο γκολ να μας φύγει το άγχος.
Τελικά στο πρώτο πεντάλεπτο του ημιχρόνου κερδίσαμε πέναλτι και αποβολή. Ένα συναίσθημα πολύ παράξενο μιας και τέτοια σφυρίγματα υπέρ μας δεν τα βλέπαμε ποτέ στην Ευρώπη και αμέσως σκέφτηκα ότι αν δεν περάσουμε και απόψε, δεν θα περάσουμε ποτέ! Χάνει τελικά το πέναλτι ο Σαβιόλα αλλά ήμουν πεπεισμένος ότι με λίγη συγκέντρωση δεν χάνεται το ματς. Τελικά ο Σαβιόλα το ξανακάρφωσε, ξαναπαίρνοντας το αίμα του πίσω. Το σκορ ήταν 2-1 παίζαν με 10, η πρόκριση ήταν δική μας, σκεφτόμουνα. Κι όμως από εκείνη την στιγμή μέχρι το τέλος του ματς, ποτέ δεν ένιωσα σίγουρος για την νίκη. Οι παίχτες μας δημιουργούσαν ευκαιρίες, όμως δεν είχαν το καθαρό μυαλό να τις τελειώσουν και οι άλλοι αν και δεν παίξαν κάτι το φοβερό, μπόρεσαν κατά διαστήματα να κρατήσουν μπάλα και να δημιουργούν προϋποθέσεις κινδύνων.
Και όσο παίρναγε η ώρα και εμείς δεν κάναμε το 3-1 (χάνοντας μάλιστα και δεύτερο πέναλτι) και παράλληλα έβλεπες να απομακρύνουμε με άγχος την μπάλα από την άμυνα, τόσο μεταφερόταν και το άγχος και στην κερκίδα. Όταν μάλιστα μείναν με 9 παίχτες και στην συνέχεια μπορούσαν και κράταγαν την μπάλα, ενώ εμείς είχαμε τόσους χώρους να βγούμε μπροστά και δεν κάναμε τίποτα, η μουρμούρα είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Τελικά βγήκε ο Βάις μόνος του, ανατράπηκε και κέρδισε το τρίτο πέναλτι και την τρίτη αποβολή. Μιλάμε για απίστευτα πράγματα, τέτοια διαιτησία δεν έχουμε δει ποτέ και ούτε πρόκειται. Μάλλον ήταν θεία δίκη για την διαιτησία του Παλοτάι το 1974. Το κατά πόσο ήταν δίκαια τα σφυρίγματα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος μιας και δεν είχα την καλύτερη οπτική ούτε μπόρεσα να δω τις φάσεις σε ριπλέι. Στηρίζομαι όμως στην κοινή γνώμη που λέει ότι ήταν δίκαια αλλά και στο γεγονός ότι οι Βέλγοι σε όλο το παιχνίδι κάναν εκνευριστικά μαρκαρίσματα και τα ζήταγε ο ...οργανισμός τους.
Όσο για τους παίχτες συγχωρέστε με αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την απόδοση όλων και ίσως υπάρχουν λάθη στην κρίση μου. Οι θετικοί ήταν ο Σαβιόλα(με τα δύο γκολ), ο Κάμπελ( που ενώ ξεκίνησε νωθρά, στην επανάληψη έκανε φοβερά πράγματα), ο Ολαϊτάν(που ήταν κινητικότατος και μου έδειξε ότι ξέρει καλή μπάλα για την ηλικία του)και ο Τσόρι με την είσοδό του στο παιχνίδι. Καλός ήταν φυσικά και ο Ρομπέρτο. Στο γκολ δεν έφταιγε και έκανε μια έπεμβαση όλα τα λεφτά και δικαίως άκουσε το ‘’Ρομπέρτο αλάνι, για πάντα στο λιμάνι!’’
Οι υπόλοιποι δεν μου φάνηκαν ιδιαίτερα και ίσως αδικώ τους Φουστέρ και Χολέμπας(αν και άλλη μια φορά με εκνεύρισε που πήγαινε στα κόρνερ με το πάσο του) Αρνητικός ήταν ο Σαλίνο που πούλησε την μπάλα στο πρώτο γκολ καθώς επίσης πήγε να κάνει το ίδιο λάθος και στο δεύτερο ημίχρονο. Όλοι δικαιούνται όμως μια κακή εμφάνιση και ο Βραζιλιάνος μέχρι στιγμής δεν είχε κάνει. Συνεχίζει να με προβληματίζει ο Βάις. Τελικά η ντρίμπλα του δεν έχει την αποτελεσματικότητα που περίμενα και συγκλίνει υπερβολικά τις περισσότερες φορές χωρίς αποτέλεσμα.Ίσως καλό θα ήταν να μετατοπιζόταν στο δεξί ακρό. Επίσης λειτουργεί ατομιστικά και δεν σπάει την μπάλα όσο πρέπει. Κέρδισε όμως 2 πέναλτι και 2 αποβολές. Πιστεύω πολύ στο ταλέντο του, αν παίξει αυτός μπάλα θα μας αλλάξει επίπεδο.
Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν. Δεν ξέρω αν το έχουμε συνειδητοποιήσει αλλά αυτό που καταφέραμε είναι μεγάλη επιτυχία. Με νέα ομάδα, και με χαμηλό μπάτζετ(για δεδομένα Ευρώπης) περάσαμε στους 16, αποκλείοντας μάλιστα την περσινή φιναλίστ του Europa League. Βλέπουμε άλλες όμαδες που σκάνε πολύ περισσότερα χρήματα από μας και καταλήγουν ακόμη και τέταρτοι. Πάρτε παράδειγμα την ΤΣΣΚΑ που αποκλείστηκε και από το Europa League με 3 βάθμους από κάποια Πλζεν… Και όχι μόνο αυτό αλλά και στο πρωτάθλημα είμαστε στο +8 έχοντας μόνο νίκες πλην μίας ισοπαλίας και νίκη επί του δεύτερου με τετράμπαλο.
Mε την πρόκριση τώρα μπαίνουν λεφτά στα ταμεία, ενώ κερδίζουμε πολύτιμους βαθμούς εμείς και η Ελλάδα. Συγχαρητήρια στους παίχτες και στον προπονητή που παρουσιάζουν ένα σύνολο αξιόμαχο και με καλό κλίμα στα αποδυτήρια. Συγχαρητήρια και στην διοίκηση για την απόφαση της το καλοκαίρι να αλλάξει τελείως την ομάδα και με τους νέους 18 παίχτες αλλά και με την έλευση του Ισά και του Καρεμπέ. Περιμένουμε τώρα την κλήρωση . Όποια ομάδα και να τύχουμε, μακάρι να την κοιτάξουμε στα μάτια και να ευχαριστηθούμε τα ματς. Προσωπικά προτιμώ την Μάντσεστερ ως αντίπαλο η οποία ψάχνεται και δεν μου μοιάζει το μεγαθήριο του παρελθόντος και μακριά από Μπάγερν(που μάλιστα ακούγεται και η πιο πιθανή), Ρεάλ και Μπάρτσα. Έχουμε όμως δρόμο για τους 16 ας χαρούμε την πρόκριση τώρα όσο μπορούμε.
Πηγή : www.redplanet.gr