Η μεγάλη καριέρα ενός προπονητή φαίνεται όταν χρησιμοποιεί ακόμα και παίκτες με τους οποίους δεν μιλάει για να κάνει τους παίκτες του να καταλάβουν τι θέλει να κάνουν στο γήπεδο. Ο Ομπράντοβιτς και ο Σπανούλης έχουν τη σχέση που είχαν στο «Batman Begins» ο Ρα’ς Αλ Γκουλ με τον Μπρους Γουέιν, αφού ο δεύτερος ανακάλυψε τον σούπερ ήρωα που έκρυβε μέσα του μέσω του Μπάτμαν, με λιγότερο αίμα. Πέντε χρόνια πριν, στην πορεία του Παναθηναϊκού για το Final 4 του Βερολίνου, που ήταν η πρώτη μεγάλη αποθεωτική στιγμή του Βασίλη Σπανούλη στο διεθνές παλκοσένικο σε διεθνές επίπεδο (είχε προηγηθεί ο αξέχαστος ημιτελικός του Μουντομπάσκετ του 2006 απέναντι στις ΗΠΑ), ο Ομπράντοβιτς σχεδόν τον «έδωσε» σε συνέντευξη Τύπου, μιλώντας για αδιαφορία από κάποιους παίκτες της ομάδας. Η κατάσταση για τον νυν αρχηγό του Ολυμπιακού έγινε τόσο ασφυκτική, που εφημερίδα πράσινης απόχρωσης σταμάτησε να γράφει το όνομά του, κάτι που δεν ίσχυσε στο Final 4 του Βερολίνου. Ο Σπανούλης το καλοκαίρι του 2010 έφυγε για τον Ολυμπιακό και αυτό στοίχισε στον Ομπράντοβιτς, που μέσα από τις παρατηρήσεις είδε στον διεθνή γκαρντ έναν τρομακτικό μπασκετμπολίστα.
Ο Ομπράντοβιτς είπε αυτό που έπρεπε στους παίκτες του, όχι μόνο για να ενεργήσουν καλύτερα σε αυτό το παιχνίδι (δεν έγινε), αλλά για την αυριανή προπόνηση και το επόμενο ματς. Μέσα από τα λόγια ενός άσπονδου εχθρού του, μπορεί να αντιληφθεί κάποιος πώς ακριβώς προσεγγίζει στο μυαλό του ο Ομπράντοβιτς την αξία του παίκτη. Αλλά και τι όφελος μπορεί να έχει από τους δικούς του παίκτες προϊόντος του χρόνου, αναφέροντας ένα παράδειγμα το οποίο αποτελεί, εκείνη τη στιγμή, βιωματική κατάσταση, που το ζουν και τη στιγμή της οδύνης καρφώνεται στο μυαλό τους ως παράδειγμα και ως σημείο αναφοράς. Με τον απαραίτητο κίνδυνο ότι η γέννηση ενός θαυμασμού μπορεί να τους έχει σε μεγάλο βαθμό «υποτάξει» σε όποια θέληση βγάλει στο παρκέ σε μελλοντικά ραντεβού ο MVP των δύο τελευταίων διοργανώσεων της Ευρωλίγκας. Είναι μία σκακιστική κίνηση, στην οποία ο «Ζοτς» βλέπει το πρόσφορο έδαφος που σε τρεις κινήσεις από εκείνη θα έρθει το Ρουά Ματ.
Μετά τη λήξη του παιχνιδιού του Ολυμπιακού με τη Φενέρ έγινε ολόκληρη παραγωγή ίντριγκας για το αν ο Σέρβος προπονητής της τουρκικής ομάδας μίλησε με τον Σπανούλη, για τον αν έγινε χειραψία ανάμεσα στους δύο. Φυσικά, οι δημοσιογράφοι που βρέθηκαν στο ΣΕΦ φοβήθηκαν να ρωτήσουν κάποιον από τους δύο ηγέτες των ομάδων τους: εκείνοι που ήθελαν να το κάνουν ήταν της τηλεόρασης, αλλά τόσο ο «Ζοτς» όσο και ο τεράστιος αρχηγός του Ολυμπιακού, που έπαιξε μία απίστευτη παράσταση στο παιχνίδι με τη Φενέρμπαχτσε, τέτοια που αν σκεφτείς μόνο το περίγραμμά της μπορεί να σε συγκινήσει χωρίς να πρέπει να προσπαθήσεις για αυτό, αρνήθηκαν να μιλήσουν στην κάμερα.
Προφανώς, η μη απόδειξη δεν αποτελεί άρνηση του γεγονότος ότι ο Σπανούλης μαγνητίζεται από το να παίζει απέναντι στον Ομπράντοβιτς και ότι το πάθος είναι το κύριο από τα συναισθήματά του. Το ίδιο συνέβαινε όταν έπαιζε ο Τζόρνταν απέναντι στους Νικς και από τους άμοιρους νεαρούς μπασκετμπολίστες που τα τηλεοπτικά δίκτυα παρουσίαζα ως διαδόχους του. Ο Σπανούλης, ασφαλώς, κάνει μία εξαίρεση όταν αντιμετωπίζει τον Σέρβο τεχνικό, επίσης δεν θέλει να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά, διότι τα ελληνικά ΜΜΕ μπορούν να σε ξεσκίσουν κατηγορώντας σε, τη στιγμή που η αληθινή διάσταση του αθλητισμού βρίσκεται στον ανταγωνισμό, αλλά ουδείς μπορεί να αμφιβάλλει ότι αυτή η προσωπική κόντρα, δύο ανθρώπων του μπάσκετ που τα έργα τους μετράνε για τους ίδιους, είναι αναλογικά εφάμιλλη με εκείνη του Τόμας Έντισον με τον Νίκολα Τέσλα για τους λαμπτήρες και τα πηνία. Στέκεις και παρακολουθείς ενεός μία τέτοια κόντρα και βλέπεις πόσο ανεξάντλητα μπορεί να είναι τα όρια κάποιου που όταν κάθεται στον πάγκο για να προετοιμαστεί πνευματικά πριν ξεκινήσει ένα σπουδαίο ματς είναι το πλησιέστερο στην πνευματική προετοιμασία του Τζόρνταν, σε ανάλογα παιχνίδια των Σικάγο Μπουλς. Η φωτογραφία το αποδεικνύει περίτρανα. Ο Σπανούλης, άλλωστε, έμοιαζε με τον Τζόρνταν της σεζόν 1995-96 στους ομίλους της Ευρωλίγκας, υπό την έννοια- ΟΚ, έμεινε στο σπίτι το αντί-υπερβολικό χάπι- ότι όπως όταν οι Γκρίζλις, οι Ράπτορς και οι Σίξερς προσπαθούσαν να νικήσουν τους Μπουλς και το νούμερο «23» το έπαιρνε απόφαση και νικούσε τα ματς για λογαριασμό της ομάδας του Φιλ Τζάκσον, το ίδιο έκανε ο Σπανούλης στα παιχνίδια του πρώτου γύρου με τη Ζιέλονα Γκόρα, την Μπάγερν Μονάχου, ομάδες που επέσειαν αξιώσεις νίκης απέναντι στους «ερυθρόλευκους».
Οι ομοιότητες δεν τελειώνουν σε αυτό, αλλά επειδή ήρθε ειδοποίηση ότι άντρες που κρατούν μία άσπρη στολή έρχονται προς τα εδώ, ας κλείσει η παρένθεση.
Πηγή : www.gavros.gr