Καταρχάς καλή χρονιά σε όλους με υγεία, χαρά κι ευτυχία κι εύχομαι το 2014 να είναι για όλους ένας έτος καλύτερο του περσινού. Πρώτα για μας τους ανθρώπους και μετά και για την ομάδα. Πάμε στα της ομάδας. Το 2013 πήγε καλά και τελείωσε άσχημα. Για την ήττα από τον Παναθηναϊκό τα χω ξαναπεί και δε θα επεκταθώ. Όμως εντελώς αναπάντεχα ήρθε μετά κι η ήττα από τον ΚΑΟΔ. Πολλές δικαιολογίες μπορούν να βρεθούν για μια τέτοια ήττα, πολλοί μπορούν να βρεθούν φταίχτες και πολλές ελλείψεις στο roster μπορούν να επισημανθούν. Μέσα όμως από τις γκέλες χτίζεις χαρακτήρα κι ευτυχώς που τουλάχιστον σ αυτή η ομάδα, μετά από ένα ατυχές αποτέλεσμα, ο κόσμος ξέρει και δεν απαιτεί να φύγει ο προπονητής κι ο άλφα ή ο βήτα παίκτης. Όταν μέσα σε μια σεζόν έχεις να δώσεις καμιά 70αριά επίσημα ματς εκ των οποίων τα μισά στην Ευρώπη, θα κάνεις και κοιλιά, θα χεις και σκαμπανεβάσματα, οι superstars σου θα βρεθούν στο ζενίθ, θα βρεθούν και στο ναδίρ. Περνάς από χίλια μύρια κύματα.
Εκτός των αγωνιστικών, είχαμε και την άφιξη του Mardy Collins, ενός παίκτη που ήρθε ως μια επιπλέον προσθήκη στην περιφέρεια κι όχι ως αντικαταστάτης του Law, όπως ειπώθηκε. Θα μιλούσαμε για αντικαταστάτη, αν ο Law αποδεσμευόταν. Η αλήθεια είναι ότι φέτος έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ με τραυματισμούς αυτός ο παίκτης και δεν κατάφερε ποτέ να βρει ρυθμό μέσα στη χρονιά που διανύουμε. Ευχή όλων και δική μου, είναι να αποθεραπευτεί πλήρως πια και να επιστρέψει υγιής γιατί τον ‘έτοιμο’ και καλό Law, τον χρειαζόμαστε πολύ. Όσον αφορά τώρα τον Collins οι πληροφορίες λένε ότι πρόκειται για παίκτη ρολίστα. Αναλώνεται κυρίως σε άμυνα και σε οργάνωση. Δεν έχει μακρινό σουτ και γενικά αποφεύγει να παίρνει προσπάθειες. Παίζει μέχρι και 3άρι.
Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας είπε ότι πρόκειται για ‘στοίχημα’ που θα πει ότι ‘αν βγει, βγήκε’. Ούτως ή άλλως για κάνα δίμηνο τον θέλουμε. Μπαίνοντας λοιπόν στο 2014, το πρώτο ματς ήταν με τη Fener στο ΣΕΦ και για πολλούς, παίζαμε με την πλάτη στον τοίχο. Εγώ προσωπικά δεν πίστευα σε κάτι τέτοιο γιατί μιλάμε για ένα μικρό πρωτάθλημα 14 αγωνιστικών. Όπως και να χει βέβαια ήταν ένα ματς που δεν προμηνυόταν εύκολο. Προσωπικά τη Fener τη ‘φοβάμαι’, όχι γιατί έχει τόσο πολύ καλή ομάδα, αλλά επειδή ο Obradovic έχει πολύ μεγάλα κονέ στην Ευρώπη. Αυτά φοβάμαι προσωπικά σε συνδυασμό ότι η Fener είναι Τούρκικη ομάδα κι ο κύριος σπόνσορας της διοργάνωσης είναι ο εθνικός αερομεταφορέας της Τουρκίας.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι πέρα των όποιων διασυνδέσεων και ‘μαγειρεμάτων’, η Fener έχει γίνει πολύ καλύτερη ομάδα απ ότι ήταν. Έχει πολύ καλή front-line, έχει και στο 3 τον Kleiza, αλλά υστερεί πολύ στην περιφέρεια. McCalebb και Bogdanovic είναι πολύ καλοί παίκτες, αλλά στον πάγκο δεν υπάρχει όχι ισάξια, αλλά έστω μια αξιόπιστη λύση. Ο Sipahi είναι αμούστακο. Ο Onan μέτριος κι είναι και 36 χρονών. Κι ο Mahmutoglu τίποτα άξιο αναφοράς. Βέβαια στην Τουρκία έχουν ένα περίεργο κανονισμό, τουλάχιστον στα εγχώρια. Πρέπει οποιαδήποτε στιγμή ενός ματς, μια ομάδα να έχει στην 5άδα της, δύο Τούρκους καλαθοσφαιριστές. Αυτός είναι ένα περίεργο παζλ που όμως εμάς δε μας αφορά. Πάντως όπως και να χει, θεωρώ ότι για τη Fener φέτος, το απόλυτο αγωνιστικό της ‘ταβάνι’ είναι ο μικρός τελικός. Και βέβαια θα παίξει ρόλο στα προημιτελικά με την ομάδα που θα ‘σταυρώσει’. Αν πετύχει μια ομάδα με δυνατή περιφέρεια, δεν την ‘έχω’ να προκρίνεται στο final-4 έστω και με αβαντάζ έδρας. Για να τολμήσω όμως να ‘ρίξω’ μια πρόβλεψη, αν παίξει όπως έπαιξε με μας, τον Παναθηναϊκό τον κερδίζει μέσα-έξω. Και μάλλον εύκολα.
Στο παιχνίδι τώρα, το μεγαλύτερο μας ‘θέμα’ δεν ήταν (μόνο) η απουσία του Law, αλλά του Petway. Όσο κι αν είναι μονοδιάστατος επιθετικά, στην άμυνα έχει βελτιωθεί πάρα πολύ και μπορούσε να βοηθήσει στα μαρκαρίσματα των ψηλών της Fener. ‘Χάσαμε’ και τον Κατσίβελη που μπορούσε κι αυτός να δώσει μερικές ανάσες στην περιφέρεια. Άρα όταν στη 12άδα έχουμε Αγραβάνη και Παπαπέτρου, όσο κι αν τους πιστεύω, σ ένα τέτοιο ματς είναι σα να παίζουμε με 10. Βγάλτε τον Collins που μάλλον τον έβαλε στην 12άδα ο Μπαρτζώκας για να τη συμπληρώσει, πάμε στους 9. Μείον ο Begic που έπαιξε 4 λεπτά όλα κι όλα, ουσιαστικά παίξαμε με 8 παίκτες εναντίον της Fener.
Το ματς αυτό ήταν εντελώς διαφορετικό από τα ματς της προηγούμενης φάσης, που παίζαμε νωθρά, κυνηγάγαμε το σκορ στη μεγαλύτερη διάρκεια και παίζοντας 5-7 λεπτά στην 4η περίοδο, το ‘καθαρίζαμε’. Με τη Fener ξεκινήσαμε δυνατά, πήραμε το προβάδισμα με το καλημέρα και χτίσαμε στο τέλος της 1ης περιόδου μια διαφορά γύρω στους 8 πόντους που τη συντηρούσαμε μέχρι και την 3η περίοδο. Νιώσαμε σε κάποια σημεία τη Fener να πλησιάζει απειλητικά, αλλά ποτέ δε βρεθήκαμε πίσω στο σκορ και θα έλεγα ότι σε γενικές γραμμές δεν απειληθήκαμε ουσιαστικά. Θεωρώ ότι το ματς το κερδίσαμε χωρίς δυσκολία.
Πριν την έναρξη, οι ‘ειδικοί’ έλεγαν (κι η λογική προφανώς αυτός λέει) ότι θα μας βόλευε ένα αργό τέμπο κι ένα χαμηλό σχετικά σκορ. Αν πηγαίναμε το ματς σε υψηλό σκορ θα χάναμε γιατί η Fener έχει πολλούς σκόρερ. Δεν ξέρω τι ξέρουν οι ‘ειδικοί’ και πως έχουν δει την ομάδα, αλλά επειδή προσωπικά την έχω παρακολουθήσει σε όλα τα ματς που έχει δώσει φέτος εκτός των εκτός έδρας στην Ελλάδα (δεν υπάρχει stream εκεί) ακόμα και στα φιλικά του καλοκαιριού, σε όσα τουλάχιστον μπορούσα να βρω κάποιο stream (και βρήκα αρκετά) κι έβγαλα το συμπέρασμα ότι αυτή η ομάδα δεν έχει πρόβλημα σε θέμα ρυθμού του αγώνα. Είμαστε μια ομάδα που προσαρμόζεται όπως κι αν μας παίξει ο αντίπαλος. Σετ παιχνίδι; Παίζουμε κι εμείς σετ παιχνίδι και νικάμε. Ζώνη; Νικάμε. Transition; Καλά εκεί γίνεται το έλα να δεις (ειδικά όταν ήταν υγιείς Law και Petway). Η δύναμη μας είναι η περιφέρεια που είναι και πλήρης και φοβερά ισορροπημένη. Υπάρχουν περιφερειακοί για κάθε στυλ παιχνιδιού που θα μας παίξει ο αντίπαλος. Υπάρχουν βέβαια αδυναμίες κι αυτά έχουν να κάνουν κυρίως με τα rebounds, αλλά αυτό είναι θέμα ομαδικής δουλειάς. Οι ψηλοί μας βγαίνουν να κόψουν αλλά στα άστοχα σουτ που τελικά γίνονται, η ρακέτα μένει εκτεθειμένη. Πρέπει να βρεθεί μια ισορροπία σ αυτό το θέμα και να μάθουν να κυνηγάνε όλοι τα rebounds.
Όσον αφορά τα καθαρά αγωνιστικά του ματς ήταν μια πολύ εμφατική νίκη γιατί έγινε κι εναντίον της ομάδας που ήρθε πρωτοπόρος από το άλλο γκρουπ κι αν μη τι άλλο δείχνει ότι δύσκολα θα χάσουμε το ρόλο του ‘αφεντικού’ και σε αυτή τη φάση. Επίσης θα έλεγα ότι μάλλον τους κερδίσαμε κατά κράτος κι αυτό φάνηκε στο τέλος που αρχίζανε και βαράγανε τρίποντα προκειμένου να κάνουν ένα τελευταίο ντεμαράζ ή έστω να χάσουν με τη μικρότερη δυνατή διαφορά. Και τι καταφέρανε; Βάζανε ένα τρίποντο, τρώγανε δύο. Σ εκείνο το σημείο ο διαστημικός Σπανούλης τους έκανε πλάκα βάζοντας τα από τα 9 μέτρα, αλλά πήρε μπροστά κι ο Lojeski και τους έβαλε κι αυτός άλλα δύο, ενώ δυο-τρία τα βαλε κι ο εξαιρετικός Περπέρογλου. Αποτέλεσμα ήταν ότι η Fener όχι μόνο έχασε, αλλά έχασε και με τη μέγιστη διαφορά που καταγράφηκε στο παιχνίδι. Είναι και αν μη τι άλλο κι ένα αβαντάζ σε περίπτωση ισοβαθμίας.
Όταν μπαίνει στη μέση ζήτημα μπασκετικού εγωισμού, είναι λογικό ο Σπανούλης να κάνει το παιχνίδι της ζωής του εναντίον της Fener του Obradovic. Ότι κι αν κάνει ένας προπονητής από τον πάγκο, ο παίκτης μέσα στο τερέν έχει ατού, όταν παίζει ‘αφιονισμένος’. Το 39 ranking τα λέει όλα. Άξιος παραστάτης ο Περπέρογλου που πυροβολούσε κατά ριπές όταν η ομάδα έδειχνε να ‘κολλάει’. Ο Lojeski αθόρυβος στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, ψυχρός εκτελεστής στο τέλος του ματς. Βοήθησε κι αυτός στην τελική έκταση του σκορ, ενώ ‘ζάλισε’ σε μια φάση που κάρφωσε στα μούτρα του Zoric των 2.11. Ο Πρίντεζης στην 1η περίοδο περιορίστηκε στο μαρκάρισμα του Kleiza που τα πήγε κι εξαιρετικά. Στη 2η περίοδο σκόραρε κιόλας. O Dunston κινήθηκε στα ρηχά, αλλά το ‘βίδωμα’ της μπάλας στο ταμπλό σε lay-up του Zoric, 2 και 12 πριν το τέλος, ίσως ήταν η ταφόπλακα της Fener. Ο Simmons στάθηκε αρκετά καλύτερα, ενώ ο Begic δεν ήταν για να παίξει σ αυτό το ματς παραπάνω από όσο έπαιξε. Ο Μάντζαρης έδωσε κι αυτός λύσεις με μακρινά σουτ αλλά βοήθησε πολύ και στην άμυνα. Κομβικό σημείο το rebound από τον 13 πόντους ψηλότερο του Bjelica, έπειτα από την απίστευτη τάπα του Dunston στο Zoric. Ο Σλούκας ήταν σε κακή μέρα και γενικά διανύει παρατεταμένη περίοδο ντεφορμαρίσματος.
Επόμενο ματς με την Νέα Κηφισιά στο ΣΕΦ και θα πρέπει λογικά να ντεμπουτάρει ο Collins. Σπανούλης και Μάντζαρης χρειάζονται ανάσες γιατί παίξανε πάνω από 30 λεπτά με τη Fener. Επόμενο ματς στην Ευρώπη με την Αρμάνι στο Μιλάνο. Ευκαιρία να κάνουμε πρόβα στην πόλη που θα σηκώσουμε το three-peat.
Πηγή : www.redplanet.gr